Portobelo Bay

Bij aankomst in Portobelo zien we onmiddellijk dat we niet alleen zijn. Er liggen tientallen boten geankerd in de baai en we proberen een plaatsje te vinden aan bakboord, ver van het dorp maar dichtbij de jungle. De eerste dagen zien we enkele oude kennissen terug van Hans & Linda. We gaan een pint pakken bij Captain Jack’s en we hebben het weer helemaal naar onze zin. Inkopen staan ook weer op het programma en daarvoor moeten we naar Sabanitas met een lokaal busje. Onderweg ondervinden we van waar de buschauffeurs hun bijnaam ‘Diablos Rojos’ vandaan hebben. We scheuren met een racesnelheid door de bochten langs de kust. Al bij al is het wel een leuke rit want je komt ogen te kort om rond te kijken naar de schattige schoolgangers en de mooie omgeving in de Colon provincie, met de achtergrond de plaatselijke hits die door de luidsprekers knallen.

Een boot vol visite!

Ongeveer een week na aankomst in Portobelo komen en Luc en Greet aan met hun rechtstreekse vlucht naar Panama City. Na 6 maanden zie ik dan eindelijk mijn moeder nog eens terug en de eerste platwalsende knuffel deed enorm goed. Alle bagage in de dinghy en we kunnen vertrekken richting hotel Baros. Diezelfde avond praten we nog tot in de latere uurtjes al wat bij en komen we meer wat meer te weten van het leven in het nog steeds winterse België.

De eerste dag met vijf aan boord nemen we de dinghy naar de junglekant van de baai voor een korte maar steile wandeling in en rond een van de forten van Portobelo. Deze forten zijn gebouwd door de Spanjaarden en werden gebruikt om goud op te slaan en de prachtige baai te beschermen. Portobelo is dan ook aan zijn naam gekomen door Columbus die op zijn 4de ontdekkingsreis de ‘mooie haven’ is binnengevaren. We lopen langs de loopgraven en over de mierensnelwegen tussen de twee versterkingen. We komen ook telkens dichter en dichter bij het lawaai die de luidste landdieren van de wereld produceren, de brulapen. Wat later op de dag laten we het slaperige stadje zien aan het bezoek en gooien we wat ringen en darts bij Captain Jack’s.

Dag twee en het is al tijd om te vertrekken riching San Blas! De eerste korte trip naar Isla Grande duurt ongeveer drie uur maar een goede inleiding voor wat nog volgt voor Luc & Greet. We besluiten om twee nachten bij Isla Grande te ankeren want we komen redelijk laat aan op de ankerplaats. Met uitzicht op de prachtige stranden van het eiland doen we onze oogjes toe.

Reeds vroeg in de ochtend zwemmen we naar een van de snorkelplekken. Het bezoek is helemaal in de wolken van het helderblauwe zeewater en de onderwaterfauna en –flora. Na een douche wandelen we via het strand langs een paar dorpjes naar een platform met uitzicht op de ruwe zee en de golven die beuken op de rotsen van Isla Grande. We genieten nog van een sundowner bij bar Congo en gezellige babbel.

Bij eerste daglicht is het tijd voor de langste zeiltocht van de vakantie, de ± 50 mijl naar Porvenir, het eerste eiland van de San Blas op onze agenda. We proberen onderweg wat te vissen maar de vangst valt zwaar tegen. Voor de rest hebben we een rustige maar spijtig genoeg te weinig wind om te zeilen. Bij aankomst in Porvenir reserveren we direct voor diezelfde avond nog bij een restaurantje tussen de palmbomen. We kijken wat rond op het eiland en lopen onder andere over de enige landingsbaan van de San Blas eilanden. In het restaurant kiezen we allemaal voor een volledige pescado frito en we ronden de avond af met uitzicht op de sterren.

We ontwaken met zicht op de San Blas archipel en denken allemaal meteen aan reclame van bountyrepen. We varen met de dinghy naar één van de meer bevolkte eilandjes, Wichubwala. Een schooltje, een kerk, een supermarkt met overlevingsbenodigdheden en een strooien bakkerij waar we de broodnodige voorraad inslaan voor nog steeds 5 bemanningsleden op de Baros. Na het bezoek aan Wichubwala nemen we de grote boot en motoren we naar de West Lemons. Vanaf dan is het weer snorkelen geblazen. We weten niet waar we eerst moeten kijken en zien onder andere een spotted eagle ray, langoesten en zeesterren. Samen met Duitse vrienden van de boot Yellowman maken een volgende stop bij East Lemons. Hier kunnen we brood kopen op een eilandje dat net groot genoeg is voor één familie. Voor het avondeten initiëren we Luc en Greet nog in de “NO MERCY” regels van de mexican train domino. Het gaat er hard aan toe op de Baros … Bij zonsondergang dineren we bij dit bakkerij/restaurantje op een eiland zo groot als een half voetbalveld.

Als laatste halte kiezen we voor Chichime, een van de drukstbezochte plaatsen in de San Blas. De stranden stikken van de backpackertentjes en de ankerplaats ligt bijna vol zeilers. Ondanks de bewolking maken we toch een mooie strandwandeling rond het eiland met als afsluiter de gebruikelijke souvenirshopping. Maar hier koop je wel handgemaakte aandenkens waar uren werk aan besteed is door de Kuna vrouwen. Mola’s, stukken aan elkaar genaaide doek waar dagen werk aan is met als resultaat een prachtige kleurrijke tekening en zorgvuldig geregen armbandjes.

Na 8 dagen in Kuna Yala (letterlijk Kunaland) te verblijven is het de volgende morgen tijd om terug te keren naar Portobelo. Bij vertrek vroeg in de ochtend hebben we zwaar weer op zee met meterhoge golven die de Baros van stuurboord naar bakboord slingeren. De gasten zijn er dan ook niet goed van en komen ofwel sporadisch lijkbleek uit de kamer verschijnen of proberen zo lang mogelijk te slapen. De kapitein en zijn matrozen hebben er uiteindelijk wel voor gezorgd dat we weer veilig en wel aankwamen in de baai van Portobelo.

Om de vakantie mooi af te sluiten gaan we de volgende dag naar Captain Jack’s voor een lekker etentje. Cocktails en pintjes in combo met darts en ringgooien zorgden voor een geslaagde avond. Helaas was het de volgende ochtend weer inpakken geblazen maar iedereen vond het weer fijn om elkaar terug te zien en het was een fantastische en relaxte vakantie voor Greet en Luc. Tot over een dikke maand!

Ondertussen is het tijd geworden om onze tocht naar Panama aan te vatten. ‘Ons’ mama komt immers naar Portobelo op 18 maart en daarvoor mogen we natuurlijk niet te laat aankomen.
Het weer is nogal onstuimig geweest de laatste dagen. Dat wil zeggen heel mooi weer op Providencia maar harde wind rondom rond en zeker op open zee en hoge golven.
Maar nu er een kalmere periode aankomt, moet het dus gaan gebeuren.
Onze gastschrijver Yannick heeft in het vorige bericht in detail ons avontuur op de dag van vertrek beschreven dus dat behoeft geen verdere uitleg meer. Ik zou toch alleen maar in het rond vloeken, nu nog trouwens als ik er weer aan terug denk.
Enfin, zonder schade en met goeie moed hebben we tocht dan aangevat.
Een goeie noordoostenwind (we zeilen naar het zuiden), in het begin nogal wel wat golven (zo een 2,5 tot 3 meter) maar eens wat verder weg vanaf Providencia komen we in wat rustiger vaarwater en wordt het weerom een heerlijke tocht.
De eerste uren na het zeeziektepilletje gaat onze Yannick altijd even horizontaal maar daarna is hij helemaal het mannetje. Zoals gewoonlijk neemt hij de uren overdag voor zijn rekening en wij doen de nachtwachten. Een mooie regeling, zal tegenvallen eens we weer met z’n tweeën zijn ….
Over onze visvangst mogen we ook niet klagen. Eerst haalt Yannick een mooie grote tonijn binnen en kort daarna is het Hans zijn beurt om onze grootste mahi mahi tot nu toe binnen te rollen. Dat wordt weer smullen !
Wanneer we 2 dagen later de baai van Portobelo binnenvaren zien we een aantal bekende boten liggen. Sommigen terug van weg geweest en anderen die het anker al een jaar of twee hier in het zand hebben liggen.
In ieder geval wij horen tot de eerste categorie, we zijn weer veilig waar we moeten zijn en niet onbelangrijk op tijd voor ons mama hè Yannick !

Nu al deze zeilschepen vertrokken zijn, hebben we de baai bijna voor ons alleen. We genieten van een lege ankerplaats en kunnen het ons zelfs permitteren om een overwinningsrondje te zwemmen. We doen het vanaf dan weer wat rustiger aan en blijven wat meer op de boot en gaan een paar keer lunchen bij Arelis & Orvil in Old Providence Taste. We genieten van een lekker lunchmenu met soep, hoofdgerecht, een locaal fruitsapje en de specialiteit van het eiland een coupe maïsijs als dessert. We oefenen ook een paar keer onze cafésporten in de plaatselijke biljartkroeg terwijl we ondergedompeld worden in de Spaanse countrymuziek op de achtergrond. We doen alsof we professionals zijn tussen al die geoefende biljarters die discussiëren over tactieken en de puntentelling. Alles gaat natuurlijk gepaard met een frisse Balboa.

Twee dagen voor vertrek richting Panama kunnen we niet anders dan nog eens te proeven van de fish platter bij El Divino Nino op South West Beach. Deze keer wandelen we 10 km rond het eiland naar het restaurant en nemen weer enkele mooi kiekjes van de uitzichten op onze tocht. Dan krijgen we onze verdiende maaltijd voorgeschoteld met vis, krab, conch en langoesten. Hmmm de seafood is zeker een must-eat in Providencia.

De dag van vertrek. We zijn volledig klaar, dinghy op dek, touwen gecheckt, alles zeilwaardig in positie. Maar plotseling zien we dat er een squall overkomt die er gemeen uitziet. We besluiten te wachten tot het overwaait en dan te vertrekken. Maar de dag ervoor is er een schip naast ons komen ankeren met een technisch probleem aan zijn ankerophaler dus door het plotse slechte weer raken we in botsing. We zwiepen van hier naar daar en gebruiken motor en ankerketting om geen schade te veroorzaken. We kunnen uiteindelijk gelukkig vertrekken met zicht op een zeiltrip met normaal gezien goede weercondities.

Na een van de beste trips die ik al heb gehad in de Caribe komen we aan in de uitgestrekte baai tussen Isla Providencia en het kleinere buureiland Santa Catalina. We ankeren onmiddellijk succesvol en kunnen niet wachten om ons te verfrissen in de helderblauwe baai. Eenmaal gesetteld en na een goed-aangekomen-biertje, varen we naar de kant met de dinghy voor onze afspraak met Busch agency. Tijdens het wachten op onze paspoorten gaan we al op zoek naar een lokaal cafeetje. Na een kort bezoek aan de supermarkt kunnen we weer richting Baros en het enige wat ons nog rest te doen die dag is onze dagelijkse portie Lost kijken.

We hebben een drukke agenda voor de boeg. Maar voor we nog maar denken aan het eiland te verkennen, gaan we kost wat kost eerst naar Arelis en Orvil, de Providenciaanse vrienden die, Linda en Hans hebben ontmoet toen ze voor de eerste keer dit prachtige eiland konden bezoeken. We lopen over de brug richting hun huis op Santa Catalina. Het is een blij weerzien en we krijgen meteen een glas vruchtensap aangeboden en worden warm onthaald. Er wordt voldoende bijgepraat, onder andere over het verliezen van de mast en Arelis haar projecten als forestrial engineer, kortom het was direct een gezellige boel. Na die leuke ontmoeting doen we nog een korte wandeling en Linda laat me zien waar we moeten zijn voor inkopen, bank etc.

Morgan’s Head met zicht op Morgan’s Ass

Een paar dagen later wandelen we naar Santa Catalina, het kleinere eiland naast Providencia die met elkaar verbonden zijn door een kleurrijk wandelbruggetje. We nemen een kijkje bij de oude kanonplaats vanwaar, o.a. de piraat Henry Morgan, zijn vijanden bekogelde. Vervolgens beginnen we aan ons korte maar avontuurlijke wandeling naar Morgan’s head. We komen onderweg heel wat fauna en flora tegen en genieten bij het hoofd van de piraat van het schitterende uitzicht over de ankerplaats en de witte zandstrandjes. Ook heb je uitzicht op de overkant van de baai waar een gespleten berg staat op Providencia die de lokalen Morgan’s ass noemen.

’s Avonds nemen we een Nederlandse, een Amerikaanse, en 2 Canadese boten mee naar het restaurant van Arelis en Orville, onze Providenciaanse vrienden. Het is van in het begin een gezellige boel en er worden weer talloze zeilervaringen uitgewisseld tussen de crews. Iedereen was er mee eens dat de culinaire talenten van Orville uitstekend waren en er werden enkele pintjes besteld.

The peak of Providence

We bezochten de 360m hoge top van Providencia twee maal. De eerste keer gaan we samen met Swift Current (Canada), Shiraz (Engeland) en Marielle (Nederland) die spijtig genoeg halfweg moesten opgeven. Het is een middelmatig zware hike maar gelukkig bijna helemaal in de schaduw. Het uitzicht boven is adembenemend. Je kan de hele kustlijn rond bekijken en het 3de langste ononderbroken rif ter wereld rond het eiland. Onderweg moet je oppassen dat je ten eerste je voeten niet breekt over al de losliggende rotsen, en ten tweede je geen hagedissen vertrappelt want het krioelt er van de kleine blue and green lizards. Na de piek nemen we iedereen mee naar Il Divino Nino, een sea food restaurant bij het strand waar we allemaal genieten van onze welverdiende biertjes en een kolossale fish-platter. De volgende keer gaan ik en Hans zonder Linda, die spijtig genoeg al een tijdje last heeft van haar knie, samen met Estelle (Canada) omdat zij er nog niet waren toen we de eerste maal de piek beklommen. Iedereen vond het een uitstekende wandeling en Hans heeft weer enkele tevreden bij als piekgids.

Take me out to the ball-game!

Zondag is baseball-dag in Providencia. We nemen de Canadezen van Swift Current mee naar het stadion met de dinghy. Eenmaal aangekomen is het verwarring alom. Beide teams hebben zowel witte als blauwe uniformen aan. Het is wel een grappig spel maar niet echt van hoog niveau.

Een week later gaan we weer met Swift Current en deze keer ook met Estelle naar de ball-game. Howard van Swift Current legt uit dat in de Verenigde Staten en Canada bij elke basseballspel na de 7de inning, iedereen in het publiek meezingt voor de traditie te houden. “Take me out to the ball-game, take me out to the crowd!”, zingt hij. In Providencia doen ze dat spijtig genoeg niet maar nu weten we dat ook al weer. Deze keer is het spel van een veel hoger niveau met veel meer toeschouwers maar de spelers hebben nog steeds verscheidene uniforms aan… Na het spel nemen we helaas weer afscheid van de Canadezen die alweer moeten vertrekken naar Roatan, Honduras. Het was weer een zeer aangename kennismaking.

Dit moet echt één van de meest fantastische trips zijn die we zowat het laatste jaar hebben gehad èn zeker met stip op de nummer 1 van de trips die we tot hiertoe met ons drietjes hebben gemaakt.
Hieronder de hoogtepunten (er waren nl. geen andere punten)

- Zeilen : de hele weg een noordoostenwindje van 15 tot 20 knopen en golven van max. 1,5 meter. Grootzeil en genua praktisch de gehele tijd voluit. Gemiddelde snelheid wat naar beneden omdat we de gehele weg stroom tegen hadden maar dat kon ons geen barst schelen want we genoten volop van deze heerlijke zeiltocht. Volgens Hans was het champagnezeilen …

- Wildlife : deze keer geen dolfijnen maar een grote school Pilot Wales die rondom de boot en bij de boeg gedurende zeker een half uur meezwommen. Hans zag ze komen en was eerst samen met Yannick verbaasd om zo’n grote dolfijnen naar ons toe te zien komen. Tot ze natuurlijk het hoofd zagen en de uiteindelijke grootte toen ze naast de boot kwamen. We waren alle drie zo onder de indruk dat we er eerst niet aan dachten om het fototoestel te gaan halen binnen wat we uiteindelijk dan toch gedaan hebben. Helaas zijn de foto’s niet echt goed gelukt maar hebben we toch een heel kort filmpje om in ieder geval het thuisfront een idee te kunnen geven hoe ze eruit zagen.

- Visvangst : van het ogenblik dat Yannick aan boord is gekomen (alweer 4 maanden geleden) kreeg hij de verantwoordelijkheid toegeschoven om voor de verse vis te zorgen onderweg. Tot hiertoe met gemiddeld succes maar ook die score is met deze trip als een raket de hoogte ingegaan met een vangst van 2 grote mahi mahi en 1 super grote wahoo (mijn favoriete vis en ondertussen ook die van Yannick). Later kwam er nog een grote tonijn bij maar bij het inhalen bleek dat er iemand anders alvast een hap had uitgenomen zodat ongeveer de helft van de vis weg was. Deze hebben we dan maar terug gegeven aan Neptunus (of aan de Jos als die nog in de buurt ah zwemmen was).

- Wachtlopen : een feilloos schema. Yannick van 8 u tot 20 u zowat en Hans en ik de nachten (afwisseling om de drie uur). Heldere nachten met volop sterren, al dan niet vallende, en zowat de hele melkweg (of wegen) in zicht.

- Sfeer aan boord : toppie !!

En dan op het eind ook nog eens ons favoriete eiland van de zuidwest Carieb aanlopen … meer moest dat niet zijn !!!

Net zoals vorig jaar worden we super vriendelijk onthaald door de officials op het grootste eiland van de Kaaimannen. Het marifoonverkeer verloopt grondig en zeer efficiënt, we krijgen gelijk een wachtboei aangewezen en worden later weer netjes opgeroepen om ons te melden aan de inklaringssteiger waar tegelijkertijd ook iemand klaarstaat om onze lijnen aan te nemen.
Het inklaren is een fluitje van een cent en we zijn dan ook snel klaar. Blijkbaar zien we er betrouwbaarder uit dan onze overbuur, een Amerikaans jacht, welk helemaal ondersteboven wordt gehaald door de douane met drugshonden.
We gaan maar gauw naar ‘onze’ mooring voor de douane van gedachte verandert en ineens gaat vinden dat wij ook maar eens extra gecontroleerd kunnen worden.
We liggen nu dus op dezelfde plek als vorige keer, erg handig dichtbij het dinghydock èn de 2 vrije wifi adressen. Na een dikke maand zonder internet hebben we immers een afkickende tiener aan boord die we opnieuw zijn cybershot moeten laten innemen.
De stop in Georgetown vinden wij een prettig, aan te raden tussenstop. Het in- en uitklaren is er gratis, je ligt er vrij rustig aan een mooring, je kan er vanaf de boot in super helder water prachtig snorkelen en een goeie wandeling brengt je tot op de 7 mile beach, een prachtig wit zandstrand met niet al te veel toeristen (ook hier weer veel minder volk dan vorig jaar, de crisis slaat dus ook hier toe. Misschien moeten ze de prijzen in de supermarkt dan maar verlagen … boodschappen zijn hier immers stervensduur maar een assortiment om duimen en vingers af te likken.
We eten dus lekker, strekken we met enige regelmaat onze benen, flapperen met onze Visa kaart in de modernste kledingwinkels, brengen onszelf weer up-to-date mbt het wereldnieuws via het world wide web en genieten van de mooie onderwaterwereld hier.
Je kan op slechtere plekken wachten op goeie wind …

De tocht van Cuba naar Grand Cayman kunnen we zeker een minder leuke tocht noemen. We vertrokken ’s nachts vanuit Cienfuegos door de baai langs de goed verlichte boeien. Alles liep toen nog gesmeerd. Helaas na die nacht begon het slechter te gaan. Ik stond op, goed uitgeslapen, maar nog minder goed wakker. Na een klein uur hadden we een probleem aan het dek. De kraanlijn was losgekomen terwijl Hans de spinakerpaal van de genua er probeerde af te halen. Hij had plotsklaps hulp nodig en ik spring op het dek om een handje te helpen, helaas zonder zwemvest … Ik pak de kraanlijn vast en probeer te zitten op de dinghy terwijl ik de genuapaal langs één kant vastneem. Dan, op het meest onverwachte moment komt er een golf langs bakboord tegen de boot beuken en zwiept hem helemaal naar stuurboord. Ik verlies mijn evenwicht, vlieg helemaal naar het stuurboord gangboord en kan me nog net binnen houden door middel van de kraanlijn en mijn knieholtes die achter de reeling haken. Ik trek me op terwijl Hans vloekt over hoe dit kon gebeuren en dat we beiden niet hadden gedacht aan het aantrekken van een zwemvest. We maken de klusjes nog af maar daarna trekken we ons terug naar de cockpit om uit te blazen. Hans en ik kunnen niet geloven wat er gebeurd was. Gelukkig was Linda aan het slapen zodat ze niet moest toekijken.

Na een half uur begon ik me dan nog zeeziek te voelen door het incident en de ambetante golven die ons maar wegduwen. Ik moet even op mijn bed gaan liggen. Toen ik me toch al wat beter voelde hoorde ik plots de vislijn trekken. Ik vlieg naar buiten want het leek weer een grote blue marlin te zijn die zo hard trok. Gelukkig liet hij de haak los want anders waren we de lijn weer kwijt. Hans begint zo snel als hij kan in te halen en we zien twee blue marlins achter het aas zwemmen. Een spectaculair zicht! Dezelfde avond vingen we nog een soort van kleine jaagvis die we hebben terug gegooid maar dat was het voor de visvangst van die tocht.

De tweede en laatste nacht sliepen we allemaal vrij slecht en de golven bleven niet echt meezitten maar uiteindelijk zijn we toch allemaal veilig en wel aangekomen in Georgetown de hoofdstad van Grand Cayman Island.

Voor het Cuba verhaal werd de pen opnieuw in de hand genomen door onze gastschrijver, Yannick.

Cienfuegos, el perla del sur

Na een van de beste zeiltrips met ons drietjes komen we aan Marina Marlin in Cienfuegos, Cuba. De zon schijnt en de prachtige baai van de marina lacht ons toe. Na wat inklaringswerk aan de ponton kunnen we weer snel voor anker. Eindelijk weer eens plonzen en voor de rest doen we het rustig aan.
Linda en Hans kennen in de stad al enkele noodzakelijke adresjes voor boodschappen en de was dus daar moeten we al niet meer achter zoeken. Een van de eerste avonden gaan we ook naar hun favoriet restaurant waar ze al ontelbare keren zijn geweest tijdens hun vorig stop in Cuba. We nemen de Zwitsers van Ulani mee en iedereen is onmiddellijk overtuigd dat dit niet beter kan qua prijs en kwaliteit. We besluiten ook meteen dat dit de plaats is waar we met Oudjaar naar willen terugkeren. Zo gezegd zo gedaan, maar spijtig genoeg was ik ziek geworden en kon ik niet mee genieten van al dat lekkers. We hebben toch nog met zijn allen kunnen genieten van de gezellige sfeer. Om 12u genieten we vanop de ankerplaats samen van de plaatselijke vuurwerkshow en zo kabbelden we dan verder in het nieuwe jaar.
Na Nieuwjaar staat ons dagelijks leven zowat helemaal in teken van de voorbereiding op onze trips naar Havanna en Viniales. Samen met Ulani boeken we dan ook in de eerste week van januari de trip. Maar eerst nog even een kleine excursie naar Santa Clara, dé stad van Che Guevara.

Hasta la victoria siempre!

Een paar dagen voor de trip naar Santa Clara regelden we een lift met een klassieke Amerikaanse auto. De auto die aankwam was zeker een klassieker maar hij leek ons niet echt in perfecte staat. Nochtans leek de taxichauffeur er volle vertrouwen in te hebben dus zijn we maar ingestapt, 3 vooraan en 3 achteraan, zo gezegd zo gedaan. We kwamen (zeker sneller dan verwacht) aan bij de memorial van Ernesto Che Guevara.
Het museum was zeker een bezoek waard en het immense herdenkingsplein was indrukwekkend. Na het bezoek aan de memorial vertrekken we dan naar downtown Santa Clara. Leuk om eens rond te wandelen maar buiten het centrale plein en de gezellige souvenirwinkeltjes, zijn er niet echt veel bezienswaardigheden. Na een leuke dag dan maar terug in onze ‘carro classico’.

La Habana Vieja

Een paar dagen na onze uitstap naar Santa Clara zijn we dan eindelijk klaar voor onze reis noordwaarts. Eerste stop, Havanna! We staan vroeg op en kunnen niet wachten om te vertrekken. Nadat we de laatste spullen inpakken wandelen we richting het hotel waar de bus naar Havanna ons komt ophalen. Na een reis van 3 uur met een kleine plaspauze/lunch onderweg komen we aan bij Parque Central, hartje Havanna.
Linda en Hans weten nog het adres van de casa particular waar ze de vorige keer verbleven en daar gaan we dus eerst een kijkje nemen. Helaas zijn ze volzet maar kunnen ze ons wel een ander adresje aanraden. Uiteindelijk komen we dan terecht in een casa particular met genoeg plaats voor de hele crew van Baros en Ulani op nog geen 2 straten afstand van de drukste boulevard van Havanna. Spijtig genoeg voelt Linda zich al een tijdje niet zo goed en moet ze even gaan liggen zodat we dan maar zonder haar onze eerste pint Havanna gaan pakken.

De tweede dag gaan we na een klein maar fijn ontbijt in de casa onmiddellijk op verkenning. We nemen een route langs een paar van de belangrijkste bezienswaardigheden van el centro. We wandelen door boulevard Obispo, langs het oude huis van de familie Bacardi, dwars door Parque Central en zo voorbij het theater en el Capitolio, dat spijtig genoeg op dat moment in renovatie was. We zoeken een lokaal plaatsje om te lunchen en voor nog geen halve dollar kunnen we wat later een lekker broodje kopen.

De rest van de dagen wandelen we door heel Havanna en vooral tussen de 4 pleinen die het centrum omringen, de pittoreske Plaza de Armas, de grote met mooie gebouwen omringde Plaza Vieja, de Plaza de la Catedral met een prachtig uitzicht op de historische kathedraal en de grote Plaza de San Francisco de Assìs met tal van fraaie gevels langs de rand. Tussendoor pikken we ook zo veel mogelijk mee van de beste horeca van de stad. De laatste dag nemen we ook een tour met de sightseeing bus naar de iets meer afgelegen buurten van Havanna en bezoeken we el museo de la revolucion waar we echt overladen worden met informatie over de geschiedenis van Cuba. Wat een stad! We nemen afscheid van Ulani en verheugen ons al om even uit te blazen op het platteland van Viniales.

Valle de Viniales

We gaan via nog een busreis van 3 uur van het drukke Havanna naar het adembenemd mooie platteland van de vallei van Viniales. We rijden langs de spectaculaire mogotes, een soort van bergen ontstaan door ophoping van aardlagen met tal van verborgen grotten langs de binnenkant, naar het centrum van het dorpje Viniales.
Via het reisbureau hadden we al een casa geregeld en we kwamen terecht bij familie van de casa waar Hans en Linda de vorige keer verbleven. Een huiselijkere sfeer konden we ons niet eens inbeelden. We slapen in een gezellig ingericht apart verblijf achter het huis van het koppel eigenaars maar waar nog het meest van opkeken was de hoeveelheid avondeten we voor onze neus kregen opgediend. Bergen en bergen bleven maar aanzetten. Van soep tot dessert, alles was in overvloed en heerlijk. Na ons tot de rand vol te eten zoeken we onze kamer op voor een zalige nachtrust.

De volgende ochtend staat er weer een goddelijk ontbijt ons op te wachten en we genieten er opnieuw met volle teugen van. We laten het wat zakken want we weten wat er ons te wachten staat, een paardrijdtocht door de vallei. De gaucho komt ons ophalen aan de casa en we volgen hem naar onze trouwe rossen.
We rijden meer dan 4 uur langs de prachtige panorama’s van de vallei en maken enkele tussenstops. We houden eerst halt bij een klein hutje van een tabaksfinca waar we een perfecte uitleg krijgen over de technieken van het sigaarrollen van de boer zelf. Een korte demonstratie en we kunnen allemaal eens een trekje proberen. Na nog een vrij straffe cocktail wankelen we terug naar onze schimmels. In een drafje rijden we naar een grottencomplex met een natuurlijk zwembad. Een korte maar indrukwekkende rondleiding en hupla! Weg zijn we. Tegen het einde begint iedereen het paardrijden toch wat meer onder de knie te krijgen en ik neem zelfs na een tijdje in volle galop te rijden een grote voorsprong op de rest. Dit was weer een prachtige ervaring!

Opa’s finca

We krijgen een uitnodiging van de mensen waar Hans en Linda de vorige keer verbleven om onze laatste nacht daar door te brengen. Die nemen we natuurlijk direct aan, nu kunnen we ook nog eens bij een andere familie logeren. De laatste dag mogen we ook eens een kijkje gaan nemen op de boerderij van de opa va de familie. De tachtigjarige (!) man fietst elke dag van de week 4km heen en weer naar zijn boerderijtje om alles goed in het oog te houden en al zijn dieren en platen te onderhouden.
We wandelen erheen en worden naar de finca zelf gebracht door zijn dochter die er haar eerste 14 jaar er zelfs nog heeft gewoond. We krijgen een rondleiding van the man himself langs alle velden en plantages. We zien koeien, katten, kippen, ananassen, zoete aardappels, cacaobomen, appelsienen, boontjes en zijn knusse hutje waar hij elke dag naartoe komt en al zijn gereedschap ligt. Na nog een typisch Cubaanse lunch van zoete aardappelen en verse roereitjes vertrekken we weer naar onze casa.
Die avond ga ik nog met de zoon des huizes, die een beetje Engels kan, naar de lokale karaokebar en lachen ons een deuk met de zatte cowboys die een poging wagen om een Cubaanse schone te versieren met hun ‘zangkunsten’.
Na weer een heerlijke nachtrust ontwaken we met de echo van het lijken wel 100 hanen in de straat. Het is tijd om opnieuw naar ons bootje te gaan.

Boat sweet boat!

Bijna 8 uur met de bus en verscheidene plaspauzes verder komen we weer aan bij de marina. Een snelle check-up op de Baros en het is uitpakken geblazen. Na een paar dagen uitrusten, enkele bezoekjes aan ons favoriet restaurantje en wat souvenirshoppen regelen we samen met Ulani weer onze laatste uitstap naar het door Unesco beschermde stadje Trinidad.

Trinidad

We reizen met dezelfde taxi naar het oosten langs mooie banen met uitzicht op zee richting centrum Trinidad. Op verkenning in de oude stad lopen we langs de prachtige gevels in felle kleuren en de pittoreske pleintjes en kerkjes. We nemen ook een kijkje in een schoolt om te controleren of ze wel de puntjes op de i zetten bij het leren schrijven. Voor de lunch nemen we ieder een bord langoesta’s, de specialiteit van de stad. Al slenterend langs de souvenirshops zakt de zon lager en lager richting horizon. Nog een lekker pot ijs en we zoeven weer terug naar Cienfuegos.

Adios

We hebben er weer van genoten, Cuba was fantastisch! We varen dan ook met spijt in ons hart weg uit Cienfuegos na meer dan een maand te verblijven in wat toch wel een van de meest indrukwekkende landen is ter wereld. We zetten koers naar Grand Cayman, een financieel paradijs waar we ons waarschijnlijk elke dag opnieuw gaan
verbazen.

De ochtend van ons vertrek gaan Sandra en ik eerst nog uitklaren bij de Jamaicaanse authoriteiten. Normaal gesproken werken die 24 uur en doen we dit steeds een dag van tevoren maar blijkbaar is Kerstmis echt een heilige dag en wordt er nergens gewerkt.
Philippe brengt ons naar de kant terwijl aan boord van de Baros de kapitein en de matroos alles in gereedheid brengen om het anker te lichten. Rond half negen varen we de baai uit en laten we na enkele uren de Jamaicaanse coast line achter ons. Op naar nieuwe oorden en wat voor één. Cuba voor ons een highlight vorig jaar en voor Yannick bovenaan zijn wensenlijstje. Er wordt dus naar uitgekeken.
Een mooie zeiltocht met een bijna volle maan en dus ook super heldere nachten. We bestempelen dit voorlopig als onze beste zeiltocht met z’n drietjes.
Onderweg houden we contact met de Ulani via VHF en SSB. Altijd leuk om ook eens te horen hoe het leven daar aan boord wordt beleefd.
Twee dagen en twee nachten later varen we de grote baai van Cienfuegos binnen en Yannick staat al aan dek met zijn camera in de hand. Bienvenidos Socialista is de eerste spreuk die we geschilderd zien staan op de kaaimuur bij de Guardia Costa.
Op de motor tussen het beboeide kanaal en verder de lagoon in komen we na een uurtje bij de marina Marlin waar alle inklaringsformaliteiten moeten worden vervuld. We zien al enkele bekende gezichten en blijkbaar worden ook wij weer herkend.
Het wordt dus weer een prettig weerzien in dit bijzondere land.

De eerste dagen doen we het rustig aan en laten ook Yannick kennismaken met alle bekenden in Port Antonio. De crew van de marina is nog steeds even behulpzaam en even vriendelijk, enkel de marina manager is nieuw. We wisten van vorige keer al dat Dale zou worden vervangen aan het einde van zijn contract en nu maken we dus kennis met Paul. Zoals elke nieuweling overenthousiast maar op alle gebied bereid de zeilers die hier komen te helpen. Hij introduceert een drink op de donderdagavonden op de steiger ter kennismaking met de marina staff en andere zeilers. Een leuk initiatief waar we samen met Ulani en Panache 2 keer aan kunnen deelnemen, gratis rumpunch dat slaan we uiteraard niet af !
We doen ook weer een daguitstap naar Winnifred Beach, een mooi strand een paar kilometer buiten Port Antonio. We bezoeken met enige regelmaat de bar van Sascha en ons favoriete restaurant The Italian Job. Panache, die hier eerder nog niet waren, laten zich alles tevens welgevallen.
Uiteraard doen we ook nog een dagtrip met Yannick richting Kingston. Deze keer niet met een dure taxi maar met een locale bus, zoals steeds een heel avontuur. Op het programma : Bob Marley Museum, Devon House en Emancipation Park. Een erg leuke dag vind ik zelf alhoewel Yannick Kingston een beetje vond tegenvallen. Ik denk dat er heel wat mensen een te grote verwachting hebben van deze stad. Er zijn maar een paar echte bezienswaardigheden in het zogenaamde uptown en in downtown kan je niet komen tenzij je echt je leven beu bent. Ik vind het altijd wel interessant om in een stad rond te lopen en te zien hoe het daar aan toe gaat maar Kingston is stervensdruk qua verkeer, je kan er op de koppen lopen (’t ziet er dus letterlijk zwart van ’t volk) en heel wat straten liggen er onverzorgd bij en je wordt natuurlijk als blanke toerist altijd en overal aangesproken. Enfin, voor iedereen altijd een andere ervaring en dat maakt het ook leuk. Het Bob Marley Museum was uiteraard weer een voltreffer, weer iets wat Yannick op zijn lijstje kan doorstrepen.
Zoals steeds vliegen de dagen voorbij en maken we plannen om de feestelijkheden die op stapel staan te organiseren. Eerst is er de verjaardag van Yannick op 22 dec. en daarna uiteraard de eindejaarsfeesten.
Wij moeten in ieder geval tot de 19de in Port Antonio blijven want dan arriveren dochter en schoonzoon van Panache die zo vriendelijk zijn geweest ons pakket met de nieuwe dieptemeter in ontvangst te nemen in NL en mee te brengen naar Jamaica. Daarna willen we toch eigenlijk een baai verder. Samen met Ulani plannen we om net na de montage van de dieptemeter te vertrekken naar Ocho Rios. Panache zal nog een dagje extra blijven om hun familie ook even ‘ons dorp’ te laten zien en komt dan ook om Yannick te feliciteren.
Zo gezegd zo gedaan, de installatie van de dieptemeter is succesvol verlopen en een dag voor het grote feest zeilen we met een comfortabel dagtripje richting Ocho Rios. Uiteraard na afscheid te hebben genomen van al onze vrienden en bekenden in Port Antonio.
Op 21 december komen we na een comfortabel dagtochtje aan in de nogal toeristisch aandoende baai van Ocho Rios. Er ligt een cruiseschip en aan het strand ligt het ene hotel na het andere. Een groot verschil met Port Antonio maar ook weer eens iets anders met wat meer leven in de brouwerij en niet alleen ‘in de brouwerij’ … Na het begin van wat lijkt een rustige nacht komt er een serieuze swell de baai binnenzetten die onze Baros van de ene naar de andere kant zwiept. We hebben ’s ochtends afgesproken aan de kant om onze inklaring in orde te brengen en eens in het stadje rond te kijken. We zijn dus blij dat we van de boot af kunnen. Het is echt geen gezicht zo, het lijkt wel erger dan wanneer je onderweg bent. We besluiten dan ook samen met Ulani om als we terugkomen een tweede anker te leggen zodat we met onze neus in de golven gaan liggen en dus niet meer zo tekeer gaan.
In het stadje wordt ons direkt bevestigd dat het hier om een erg toeristische plaats gaat. Wel eens leuk om doorheen te lopen maar niet echt onze meug. Alles is dan direkt enkele dollars duurder en dat zien we niet graag. Wel zijn er goeie supermarkten en het is dan ook snel beslist om de verjaardag van Yannick, want precies vandaag bereikt hij de gezegende leeftijd van 18 jaar !, aan boord van de Baros te vieren. We bestellen enkele gebraden kippen zodat de kok het zich ook wat gemakkelijker kan maken en drinken alvast onze eerste drankjes in het centrum van de stad.
Bij terugkomst zien we net de Panache de baai binnenvaren en ankeren. De mannen gaan even tot bij hen om duidelijk te maken dat het wel erg hobbelig is. Daarna doen we alle drie onze ankermanoeuvres zodat we rustig en in mekaars buurt de feestavond kunnen ingaan. Met 9 man is het gezellig druk in de kuip van de Baros en de kippetjes met chinese mie en groenten in de wok gaan er gemakkelijk in, zoals ook het liquide stuk. Yannick wordt verwend met een handdoek en T-shirts van Jamaica, no problem Mon ! Het is niet uitgaan tot ’s morgens vroeg met vrienden en vriendinnetje(s) van dezelfde leeftijd maar het is eens wat anders hè Yannick !
De volgende morgen (zonder kater) is het tijd om eens wat internetmogelijkheden te zoeken zodat Yannick zijn electronische felicitaties in ontvangst kan nemen. De rest van de dag gaat het kalm aan en lummelen we wat op de boot.
En dan is het alweer feest. Ook al hebben we niets met Kerstmis en al dat gedoe erom heen maar alles is goed genoeg om een gezellig samenzijn te bouwen. Met Ulani hadden we al eerder afgesproken om de kerstavond bij hen aan boord te vieren met een lekker diner en wat spelletjes (Panache viert in gezelschap van familie nu de andere dochter en schoonzoon ondertussen ook zijn gearriveerd uit the Big Apple). De varkenshaas die ze nog in de diepvries hebben liggen vanuit Curaçao wordt voortreffelijk ge-BBQ’d en samen met de Baros aardappelen in de schil met knoflookboter en een verse salade wordt het een echt feestmaal. Uiteraard zijn we allemaal uitgedost met enige kerstversiering (voornl. op ons hoofd dan) en hebben we een schoon T-shirt aangetrokken … Het wordt zoals steeds weer super gezellig en de mooie kerstverlichting bij Ulani zorgt voor een extra sfeertje.
Kerstdag zelf blijven we rustig aan boord want op tweede kerstdag hebben we gepland om richting Cuba te vertrekken zodat we daar nog aankomen voor het einde van het van het jaar. We vertrekken samen met Ulani want Panache blijft nog tot ze hun familie kunnen uitzwaaien op Jamaicaanse bodem. Ja Mon !