Omdat we altijd graag zien hoe de locale mensen leven en wat hun gewoontes zijn, organiseert Arelis een uitstap naar een locale finca (volgens ons een uit de kluiten gewassen groenten- en fruittuin). In het kader van ‘hoe meer, hoe liever’ zorgen wij ervoor dat ons gezelschap (wij met Arelis en Orvil) wordt aangevuld met 2 Australische zeilers en 4 Fransen van 2 afzonderlijke zeilboten. We stappen rond 8 uur ’s ochtends in de pick-up truck die hier fungeert als taxi en een kwartiertje later worden we aan een zandweggetje afgezet. We lopen vervolgens weer een tiental minuutjes verder en komen dan zo bij de finca van Theresa.
Theresa is een bewonderenswaardige dame. Ze runt haar finca van een dikke hectare voor het overgrote deel in haar eentje en is niet zo heel erg piep meer. Enkel voor het zwaardere werk krijgt ze hulp van een vriend uit de buurt. Je moet dan niet denken aan wat een wat jongere ziel maar aan een even zeer bejaarde man (die we later zullen ontmoeten) die voorovergebogen en gewapend met zijn machete het groffe hakwerk verzorgt.
We wandelen door haar ‘tuin’ en zien bomen en struiken waar overal wel wat anders aan groeit of bloeit : bananen, mango’s, mandarijnen, sinaasappels, passievruchten, groene bonen, broodfruit, noni en yuka. Dan is er nog de kruidentuin met munt, citroengras, basilicum, koriander, laurier en rozemarijn en het groentegedeelte met tomaten, cherrytomaten, selder, jalapeno’s, lenteuitjes en paprika’s.
Theresa, gewapend met haar machete, snijdt overal wel wat af en laat ons zo veel mogelijk proeven en ondertussen verwijdert ze ook nog eens alle dode bladeren of takken onderweg.
En had ik al gezegd dat er geen elektriciteit is en geen stromend water ? Tja, het is 12 uur per dag licht dus da’s genoeg voor een werkdag. De regen zorgt voor het water dat tevens opgevangen wordt in grote plastieken tanks en door middel van een vernuftig in mekaar geknutseld leidingsysteem op de goeie plekken terecht komt. Iets verderop en hoger gelegen bezoeken we ook nog de natuurlijke bron.
Als het tijd wordt om terug te keren, worden we overstelpt met allerlei lekkers.
Gezond èn verser kan het niet. Gracias Theresa !

Wanneer ik dit schrijf, is de eerste maand van 2012 alweer van de kalender gescheurd. Time flies when you are having fun wordt er gezegd en niets is minder waar hier op Providencia. Net na de jaarwisseling stellen onze vrienden Arelis en Orvil, eigenaren van het plaatselijke restaurant Bamboo en geboren en getogen eilanders, ons voor om eens een zondagnamiddag door te brengen in Fresh Water Bay. Hun restaurant is dan gesloten, de kinderen kunnen het strand op en het water in en wij, wij moeten en zullen de beste Pina Colada van het eiland proeven.
Op dat moment logeren in hun Posada (grenzend aan de ankerkant van het restaurant) Victoria en Marcelo uit Argentinië die op huwelijksreis zijn. Zij willen dat drankje ook wel eens proeven en gaan dus mee. Victoria, die ooit eens 8 maanden als uitwisselingsstudente in Oostenrijk verbleef, spreekt een beetje Duits en wat Engels en Marcelo enkel Spaans (allez Argentijns dan en da’s ècht ni hetzelfde !). Wat gaat dat worden denken we … maar al gauw blijkt dat er een enorme klik is tussen ons vieren en dat deze ontmoeting het begin wordt van een fantastische drie weken. We gaan samen diverse keren naar het strand, gaan met de dinghy op pad en gooien ons anker op de mooiste snorkelplekken van het eiland, doen de hike naar de peak (voor ons ondertussen de vijfde keer !), sporten samen en eten diverse keren aan boord van de Baros waarbij de ene keer Marcelo kookt en de andere keer Hans (niet schlecht !). Het Engels van Victoria wordt er alsmaar beter op, mijn kennis van het Spaans gaat er ook op vooruit en uiteindelijk lijkt het er op alsof we mekaar al heel lang kennen en gewoon dezelfde taal spreken.
We vinden het jammer dat Orvil en Arelis er niet zo vaak bij kunnen zijn omdat wij ondertussen ook met hen een mooie vriendschap hebben opgebouwd maar hun business moet natuurlijk wel blijven draaien. Om toch met z’n 6-en te kunnen zijn, gaan we regelmatig bij hen ontbijten en Arelis stelt voor om zeker de zondagen met mekaar door te brengen. Marcelo wil graag ook bij Bamboo zijn Argentijnse kookkunsten laten zien en iedereen is direkt akkoord … De ene keer wordt er een compleet varken geslacht, de eerste keer op Argentijnse wijze gegrild en de tweede keer gaat de rest op de BBQ en de andere keer maakt hij een overheerlijke zeevruchtenpasta klaar onder het toeziend oog van Arelis in haar keuken.
Tussendoor moet er ook nog gewerkt worden. Orvil wil graag het dinghydock vernieuwen bij het restaurant en Hans gaat hem 2 dagen helpen. Arelis is super blij want volgens haar had het zonder zijn hulp nooit afgeraakt. Nu moeten er nog enkel een paar palen worden vervangen en klaar is Kees !
De weken vliegen weer voorbij en voor we er erg in hebben is de laatste dag van onze Argentijnse vrienden aangebroken. En laten ze dan net 2 maanden getrouwd zijn en Arelis en Orvil 4 jaar. Bamboo gaat die avond dicht en we dineren bij Il Postino, gespecialiseerd in de Italiaanse keuken. Een mooie avond met lekker eten om onze weken samen met mekaar gezellig af te sluiten.
De volgende dag zijn we iets minder blij want dan moeten we weer zwaaien en ons afvragen waar en wanneer we mekaar weer eens terug gaan zien …

Vandaag de start van weer een nieuw jaar.

Wij wensen iedereen die trouw onze website volgt een heel gelukkig, gezond en liefdevol 2012. En dat al jullie wensen mogen uitkomen !

Op woensdag vertrekken zowat alle jachten uit de baai. Ook de 2 NL schepen zwaaien we uit. Rapy zeilt naar Roatan, Honduras en de Vagant naar Cuba. Het was een leuke tijd samen en we vragen ons af of we mekaar nog terug gaan zien. Beide bemanningen gaan immers terug naar Europa, een kant op die wij voorlopig nog niet in de planning hebben zitten.
Het is dus heel rustig in de baai tot er 1 dag later terug 10 schepen liggen. Blijkbaar hebben ook andere zeilers het weer goed genoeg ingeschat om weer eens een andere bestemming aan te doen. Een aantal Amerikanen en een Britse kennen we nog vanuit Panama. We maken dan ook direkt reclame voor Bamboo, het restaurant van Orvil en Arelis hier in de baai. Zij hebben een oudejaarsmenu op het agenda staan inclusief live muziek. Wij zijn inmiddels al ingeschreven en ook de rest plant zijn laatste avondje uit van 2011 op dezelfde locatie.
Omdat we bang zijn dat we middernacht weer eens niet gaan halen (cruisers’ midnight is immers 21 uur) vertrekken we pas rond half 7 richting Bamboo. We zitten eerst nog een tijdje aan de bar en rond een uur of 9 bestellen we ons diner. Hans gaat voor de 3 x vlees en ik voor de 3 x seafood. Aan tafel nemen we even de tijd om terug te blikken op weer een fantastisch jaar en alvast even vooruit te kijken naar de nieuwe horizon. Goede voornemens door doen we niet aan, die laten we aan anderen over.
De beloofde muzikanten laten op zich wachten (island time) en net wanneer Orvil wanhopig wordt, komen ze er aan. Het stelt niet heel veel voor, hun repertoire is niet heel uitgebreid, sterker nog als ze een nieuw liedje beginnen is het net alsof ze het vorige opnieuw spelen, maar we zijn de laatste jaren al wel wat gewend geraakt aan dit soort toestanden en we vinden het toch altijd gezellig. Even voor middernacht gaan ze er weer vandoor, volgens mij willen ze nu wel heel graag zelf gaan feesten.
Omdat iedereen zit te wachten op het vuurwerk is het plotsklaps 2012 voor we er erg in hebben. Tijdens de kerst is er hier vuurwerk afgeschoten zoals ik in heel mijn leven nog niet heb gezien en nu niks ! Waarschijnlijk is het hele budget op 25 december er al aangegaan en blijft het bij enkele knallende rotjes.
Na de traditionele wensen praten we nog wat na met Orvil en Arelis en daarna gaan we aan boord en zoeken ons bedje op.
Het feestgevier laten we maar over aan die exotische jongelui op het dorpsplein.

Ook hier ontkomen we er niet aan, de kerstdagen worden gevierd.
De kerstavond blijven we het liefst aan boord met ons tweetjes. We kopen heerlijke scampi’s bij de plaatselijke visafslag, kraken er een lekkere fles bubbels bij en kijken later op de avond nog een mooie film. Meer moet dat niet zijn.
Voor de kerstlunch is het initiatief genomen door één van de Amerikanen samen met Mr Bush. Er zal kalkoen en ham worden bereid door een plaatselijke dame en alle boten nemen een aperitiefhapje, een bijgerecht of een dessert mee. Ook eigen drank dient te worden meegenomen. Bush regelt het vervoer tot bij de Port Captain waar onder een afdak een aantal tafels en stoelen bij mekaar geschoven staan. We zijn in totaal met 19 personen dus het belooft een gezellige boel te worden. Het eten is lekker, iedereen heeft zijn best gedaan, ook onze plaatselijke kokkin. Maar dan komt de èchte afknapper. De borden zijn nog niet leeg of de tafel wordt opgeruimd en iedereen maakt aanstalten om terug naar huis te gaan. Euhm … dat is niet echt de gewoonte bij de Europeanen maar de Amerikanen en de Canadezen in het gezelschap lijken dit normaal te vinden. Er is niets aan te doen dan ook maar onze spullen inpakken en met nog een half vol glas (niet half leeg …) stappen we de taxi in. De Nederlands/Belgische delegatie vindt echter dat het toch zo niet kan aflopen en beslist dan ook unaniem om met ons zessen op de Baros de kerstvrede verder over ons neer te laten dalen.
En dan is het tweede kerstdag, een dag waarop ze in België al vaak terug aan het werk zijn (maar niet als de feestdag op een zondag valt hè) maar die in Nederland te boek staat als belangrijk, dus ook deze mogen we niet onopgemerkt laten voorbij gaan. Kort na de middag gaan we samen met de Rapy op stap en wandelen we naar Southwest Beach, 8 kilometer verder, kwestie van onze appetijt flink wat op te peppen. Met onze voeten in het zand, net niet in het water, en met onze hoofden onder een palmboom doen we ons tegoed aan de immer populaire plato mixto (gegrilde red snapper, inktvis, conch, krab, sla, rijst en plantain) natuurlijk gecombineerd met een verfrissend drankje. Daarna met de taxi terug en nog een afzakkertje op de Rapy. Goed gedaan jochies !

Waar we hier deze dagen geen tekort aan hebben is energie in de vorm van Ampères die binnenkomen. Hiervoor zorgt niet alleen de zon via onze zonnepanelen maar de immer aanwezige wind en de regelmatige windhozen of windstoten. Het waait hier echt behoorlijk en het gesprek van de dag is dan ook hoeveel wind er gemeten wordt op de windmeters tijdens deze momenten. Veertig knopen is geen uitzondering hier en nu weten we ineens weer waar het fenomeen ‘Christmas Winds’ in de Carieb vandaan komt. De windrichting blijft echter wel constant (NO) en we liggen qua golfslag goed beschut zodanig dat we toch vrij rustig achter ons anker blijven dobberen. Het anker zit dan ook vanaf de eerste dag goed vast in het zand en zorgt ervoor dat we met een gerust hart van de boot weg kunnen, iets waar we met de nodige regelmaat al weer mee starten rond 7 uur ’s ochtends als we ons sportrondje gaan afwerken.
We liggen hier met een tiental boten waarvan 3 met de Nederlandse driekleur (een invasie van Hollanders !!!). Het zijn de Vagant (samen met ons uit Portobelo gekomen) en de Rapy (die we voor het eerst in Bocas del Toro ontmoetten). Met beide bemanningen hebben we al heel wat leuke momenten beleefd en we doen dat hier dan ook nog eens dunnetjes over. Veel tijd blijft daarvoor niet over want Vagant wil al heel gauw vertrekken richting Cuba omdat hun dochter en (schoon)zus daar gaan aankomen met de kerst en Rapy wil ook maar een dikke week blijven vooraleer ze richting Honduras gaan.
Voor de rest zijn er nog enkele Canadezen en wat Amerikanen. Met een groepje van 5 boten (USA, CAN en NL/B) spreken we af om El Pico te beklimmen, het hoogste punt van het eiland (356 meter boven de zeespiegel), iets wat Hans en ik hier tijdens ons vorige verblijf in maart al eens deden. Hans zal fungeren als gids want hij weet de weg nog wel … Om 8 uur de taxi en zodat we om half 9 aan de hike kunnen beginnen. Even later komt onze gids er achter dat we zeer waarschijnlijk niet op het goeie pad zijn. Er zit niks anders op dan maar terug te keren en gelukkig komen we vlak daarna een locale man tegen die ons de goeie richting kan opwijzen. Hij loopt nog een heel stuk mee om zeker te zijn dat we het deze keer goed doen. We hebben in het totaal zo’n veertig minuten verloren maar volgens gids Hans (inmiddels door Ton van de Vagant omgedoopt als gele gids) zijn we nu goed opgewarmd en moeten we vervolgens moeiteloos de top halen. En ja hoor, alle overgebleven moedige hikers (2 moesten helaas afhaken) bereiken na 2,5 uur de top en genieten van het mooie uitzicht en iedereen persoonlijk van zijn of haar prestatie. Dan natuurlijk nog weer terug naar beneden maar met de gedachte aan de lunchplek die ons te wachten staat, gaat dat bij iedereen redelijk vlotjes en voor we het weten zitten we alweer in de taxi die ons naar Southwest Beach brengt waar we een heerlijke lunch verorberen. Nadien voor enkelen een frisse duik, een dutje in een hangmat of gewoon gezellig natafelen. Rond vier uur nemen we de locale bus die heel even met opstartproblemen te kampen heeft (die ook al) maar die ons toch veilig en wel terug brengt.

Vorig jaar, eind april, kwamen we voor de eerste keer Portobelo binnen varen en nu laten we rond 9 uur deze baai weer achter ons. In ons kielzog onze Nederlandse vrienden van de Vagant die dezelfde richting uit gaan.
De eerste drie uurtjes zijn we genoodzaakt op de motor te varen omdat er te weinig wind staat maar de resterende 45 uur maken dit allemaal weer goed.
Het wordt een redelijk heftige trip met de hele tijd windsnelheden tussen de 16 en de 22 knopen uit het noordoosten. We zeilen dus scherp aan de wind en samen met een onrustige zee met golven van gemiddeld 2,5 meter hoog zorgt ervoor dat we sterk op onze zeebenen moeten staan om ons recht te houden als we ons op dek of binnen in de boot moeten verplaatsen. Daar bovenop krijgen we de eerste 24 uur talloze squalls over ons heen met soms wel 30 knopen wind erin en regenbuien waarin je geen hand voor ogen meer ziet. Op een gegeven ogenblik gaan we dan maar voor 2 reven in het grootzeil en iets minder dan een halve genua. We gaan dan nog gemiddeld 6,5 knoop en meer moet dat niet zijn want we willen immers niet in het donker Providencia binnenkomen. De eerste dag hebben we nog een paar keer contact met de Vagant over de marifoon maar na 1 nacht zijn ze al ver buiten het radiobereik en zullen we ze maar pas terug spreken als we er zowat zijn. Dat komt ervan om samen te varen met een 44-voeter.
De trip verloopt verder wel vlekkeloos wat de techniek betreft, met andere woorden, er gaat deze keer eens niet iets kapot. We proberen ons bekende wachtritme aan te houden en trachten ons wat te vermaken met een goed boek tussendoor. De AIS (Automatic Identification System) wat we net aanschaften geeft ons heel wat gemak voor wat betreft het spotten van de commerciële vaart. We krijgen gewoon netjes door wanneer er een schip in de buurt is en om hoe laat en op welke afstand die ons gaat passeren. Heel mooi, we zijn er dan ook erg blij mee temeer omdat het ook telkens onze positie doorzendt zodat deze grote jongens ons ook kunnen zien.
Wegens de nogal ruige omstandigheden laten we de vislijn werkloos aan de molen hangen. We zien het niet zitten om op deze rollercoaster ook nog eens een dikke vangst te moeten schoonmaken.
De tweede 24 uur verloopt gelukkig wat rustiger. We hadden gehoopt dat de wind wat zou ruimen (zoals de weerkaarten ook lieten zien toen we vertrokken) maar dat blijkt niet te gebeuren. We missen uiteraard de updates hiervan vermits we niks meer kunnen ophalen via onze ssb radio. Anders was het altijd zo dat we elke dag weer een nieuwe kaart binnenhaalden om ons te vergewissen van een eventueel veranderde situatie in het weerbeeld maar dat is nu dus niet mogelijk.
Rond zes uur van de tweede ochtend bereiken we de zuidpunt van het eiland. Als we onze koerslijn willen volgen langs de westkant van het eiland moet de motor aan omdat we te scherp gaan. Dit is nergens voor nodig vinden we want we zijn toch vroeg genoeg hier en moeten ons geen zorgen maken dat we ons eindpunt niet voor het donker bereiken (op dit moment hebben we nog een mijl of 8 te gaan). We gaan dan maar terug wat verder de zee in zodat we kunnen blijven zeilen tot zo dicht mogelijk bij de grote zeeboei die we moeten aanlopen om veilig in de baai te geraken. We gaan onderweg daarheen nog 1 keer overstag en vlak voor deze boei gaan de zeilen naar beneden en zien we op de dieptemeter dat we in het ondiepe water rond het eiland beland zijn. Net voor we de boei ronden, komt er nog een grote school dolfijnen langs onze boeg waarschijnlijk om ons te verwelkomen. Daarna is het enkel nog de rode en groene boeien naar de ankerplek en precies om half 9 (dus nog net geen 48 uur later) ligt het anker al stevig vast in de zandgrond van Providencia Isla.
Even later hebben we al een afspraak met Mr Bush, de agent die ervoor zal zorgen dat we ook weer legaal in Colombia zijn. We ontmoeten hem aan het dinghydock en we worden ontvangen als goede vrienden. Hij weet nog dat we hier ook al in maart waren en is heel trots dat we ook nu weer zijn mooie eiland aandoen. Samen met de Port Captain en Immigratie worden alle paperassen ingevuld bij hem thuis aan de eettafel. Ook de Vagant doet mee en even later zitten we al op het eerst terrasje met zicht op onze boten. De rest van de dag halen we wat slaap in want daar was onderweg toch niet echt veel van in huis (boot) gekomen.

Na het bestuderen van de weerkaarten zien we dat er zich een hele goeie kans voor doet om nog voor de feestdagen in Providencia te geraken. Dat hebben we eigenlijk altijd stiekem gehoopt en omdat we toch al zo vaak in Portobelo zijn geweest, besluiten we om deze kans te pakken. We gaan dus niet naar Panama City om te proberen onze ssb radio te repareren, daarvoor is er geen tijd en het was toch nog maar de vraag of het zou lukken. De rest van de voorbereidingen zullen we in deze 2 dagen moeten proppen. Die twee dagen vliegen uiteraard in een sneltreinvaart voorbij. In- en uitklaren bij de Port Captain, een bezoekje bij Capt.Jack’s om alle oude bekenden nog even te zien en van de wifi gebruik te maken, boodschappen doen in Portobelo en Sabanitas en een bezoek aan Colon voor nog wat technische zaken. Tussendoor ook nog even een biertje pakken aan boord bij de Vagant (NL) met Toos en Ton die we hier al eerder ontmoetten een half jaar of zo geleden en die ook klaar zijn om naar dezelfde bestemming te vertrekken.
Onze laatste avond brengen we door met onze vrienden Bob en Debbie van de Passat. We hadden eerst nog gehoopt om samen naar Providencia te zeilen maar een aantal praktische omstandigheden noodzaken hen om voorlopig nog niet die kant op te gaan. Jammer maar we gaan er gewoon van uit dat we mekaar nog wel ergens anders terug gaan zien. (maakt het gedag zwaaien altijd wat makkelijker …)
We genieten van een heerlijke locale maaltijd en drinken de ijskoude biertjes op mekaars gezondheid en op onze vriendschap !

Zoals het gisteren hier behoorlijk waaide, zo is het vandaag als we wakker worden windstil. Gelukkig kennen we dit gebied ondertussen wel en weten we dat we eerst uit het kanaal vanaf Bocas weg moeten zijn en dat het wel goed komt als we verder uit de kust komen. We maken ons klaar en rond 9 uur gaat het anker uit de grond en varen we naar ‘buiten’. We zwaaien naar Henk en Barbara en laten dan stilletjesaan het grondgebied Bocas achter ons.
Als we het kanaal uit varen op de motor ruiken we allebei iets wat verdacht op verbrande plastic of rubber lijkt maar waarvan we eerst denken dat het zeer waarschijnlijk afval is wat ze aan het verbranden zijn op de kant. Echter, wanneer alle zeilen bijstaan en we alvast wat vooruitgang maken op de wind, blijkt toch dat de stank uit de motorruimte komt ! Net wanneer we de motor uit willen zetten, zien we ook nog eens rook uit de blower komen en slaat de motor in het alarm. Wat nu weer roepen we allebei. Veel tijd om te overleggen is er niet, motor uit, Hans de motorruimte in en ik laat de boot rustig verder zeilen met gelukkig genoeg wind om dat te doen. Ondertussen kan Hans niet zo direkt iets vreemd aan de motor ontdekken en checkt als laatste de blower die er redelijk gammel bijhangt en veel roetuitslag vertoont. Dan maar eerst even die blower vervangen en kijken wat er verder gebeurt. Als test de motor terug aan maar algauw hetzelfde verhaal, alarm aan en dus motor gelijk uit. Na verdere controle merkt Hans dat de poelie van de alternator (dynamo) volledig vastzit wat tot gevolg heeft gehad dat de V-riem is gaan slippen, heet is geworden en is gaan smeulen. Enfin, euvel gevonden, nu nog de oplossing. We overleggen even wat we gaan doen en besluiten als snel dat we het beste verder zeilen richting Portobelo. Met de wind die we nu hebben gaat het goed en volgens de laatste weerkaarten gaat die nog wat aantrekken ook, dus daar geraken zonder motor zou moeten lukken. Verder is de baai daar ook mooi ruim en breed zodat het binnenzeilen en eventueel ankeren onder zeil geen heel groot probleem zou mogen zijn (als er wind is tenminste). Maar zover is het nog niet. We beschikken immers over een reserve alternator die Hans in redelijk korte tijd kan vervangen en die normaal gesproken het probleem zou moeten oplossen. Schrijf ik hier ‘normaal gesproken’ … Dus ni, nog steeds geen motor. De rest van de dag tot net voor het donker wordt, zit, ligt en zwoegt Hans in de motorruimte om het euvel toch nog te vinden. Het moet iets simpel zijn, waarschijnlijk toch een slecht draadje of een slecht contact, maar tracht dat maar te vinden als je in een bloedhete ruimte ligt, met koplampje op en heel de tijd over en weer gezwengeld wordt. Leuk is anders.
Het zeilen ondertussen gaat erg voorspoedig, we hebben een hele mooie halve wind van een knoop of 15, wel met enkele squalls en regen tussendoor, maar we gaan als een speer en belangrijker nog, we hebben voorlopig die verdomde motor niet nodig.
Net voor we de nacht ingaan, besluiten we dat Hans niet langer gaat zoeken en gewoon verder gaat wanneer we rustig in de baai liggen. En … we zetten onze joker in. Dit in de vorm van onze vrienden van de Passat (ZA), Bob en Debbie, die vanuit een ander stuk van Bocas zouden vertrekken, dezelfde ochtend met dezelfde bestemming. Misschien horen we mekaar wel op de marifoon, misschien zijn ze wel in de buurt als we aankomen, misschien kunnen zij wel assisteren maar zeker dat Bob samen met Hans de oplossing wel zal vinden eens we er zijn want Bob dat is een super technieker ! Dus vele misschiens nog wel, maar goeie hoop.
We proberen regelmatig contact te zoeken maar we horen niks of niemand. Ach ja, dat kan nog komen en anders zien we het wel als we aankomen. Het is immers belangrijk dat we nu gewoon genieten van onze mooie zeiltrip en vooral waakzaam blijven en zorgen dat we veilig arriveren.
En dan is het ’s ochtends vroeg, nog een paar uur voor we er zijn en horen we plots Debbie die ons oproept op de marifoon en graag wil weten waar we ergens uithangen. Blijkt dat we maar een mijl of 4 van mekaar verwijderd zijn en als we zo doorgaan zowat samen gaan arriveren. Hans overlegt het probleem met Bob en hij stelt voor bij mekaar in de buurt te blijven en als de wind wegvalt ons te slepen tot op de ankerplek en daar dan samen te bekijken wat het probleem kan zijn. Een hele opluchting temeer omdat een vijftal mijl buiten de baai van Portobelo de wind volledig wegvalt en we enkel nog wat ronddobberen. En dan is daar de Passat. Ze komen zo dicht mogelijk langsvaren, gooien de 100 m lange sleeplijn in het water die we vervolgens makkelijk kunnen oppikken met de boothaak en vast kunnen maken rond de kikker op de punt. En dan is het gewoon meesturen tot in de baai en op een punt, waarvan zowel Hans en Bob denken dat het ankeren een goeie kans heeft, maken we los en gooien we ons anker uit. We kunnen nu uiteraard niet achteruit trekken om te checken of het anker vastligt maar na een klein half uurtje liggen we nog steeds op dezelfde positie. Nog even later laat Bob zich al oppikken door Hans en staat hij al aan boord met zijn gereedschapskoffer. Hij overloopt alles wat de kapitein heeft gedaan en ziet dat het goed is en begrijpt ook even niet wat er dan nog mis kan zijn. Maar natuurlijk kijkt hij met zijn professionele techniekersoog nog wat verder en ziet even later door er toevallig tegenaan te komen een loszittend draadje wat eigenlijk niets te maken heeft met de alternator maar als het niet vastzit, er wel voor zorgt dat de motor het niet doet. Draadje terug vast, motor aan, alles doet het weer. Eind goed, al goed dus.
We willen Bob en Debbie uiteraard vergoeden voor de gemaakte kosten (extra diesel bij het slepen) en de moeite (na een dag en een nacht varen staat Bob gelijk bij ons aan boord om te helpen) maar daar willen ze niks van horen. Vriendschap betaal je niet …
Dan maar lekker eten aan boord van de Baros vanavond en afspraak voor een extra dinertje aan de kant. Dat is het minste wat we kunnen doen.
Danki danki Bob en Debbie !!!!!!!

We raken stilletjesaan aan het einde van ons lijstje met klussen die nog moeten gebeuren voor ons vertrek. Watermaker en AIS zijn gearriveerd en worden vakkundig door Hans gemonteerd en opgestart. De watermaker doet het probleemloos, maakt heerlijk zacht en drinkbaar water en doet dat elke keer weer. Je moet dat ding gewoon aanzetten en het werkt … pfff … dat lijkt misschien normaal maar dat is ook eens anders geweest. De AIS werkt maar zullen we wat meer moeten uitproberen als we onderweg zijn. Ook het zonnepaneel is door Hans met hulp van Josef gerepareerd, hangt buiten terug op zijn plek en zorgt weer voor de broodnodige Ampères. De hick-ups met onze navigatieapparatuur blijven aanhouden alhoewel minder dan voorheen en doen ons besluiten dat de werking ervan goed genoeg is om ons, in combinatie met onze elektronische kaarten op de lap top en diverse papieren kaarten, veilig op onze bestemmingen te brengen. Het probleem hiermee blijft toch dat deze apparatuur ondertussen ook alweer 11 jaar oud is en dat, als we wat willen vervangen, we bijna de gehele combinatie moeten vervangen omdat onze software niet compatibel is met de nieuwe software (en als het dat niet is, vinden ze wel een ander commercieel praatje uit).
Als laatste komt onze genua aan de beurt. Deze heeft onderweg al een paar beschadigingen opgelopen en moet eens helemaal overgestikt worden. Bij gebrek aan een naaimachine en een goeie zeilmaker in de buurt, gaat Hans creatief aan de slag met naald en draad en speciale zeilplakband en zorgt ervoor dat ons grootste zeil er weer een tijdje tegen kan.
Het enige wat nog overblijft van grotere ongemakken is de ssb radio. We hebben dezelfde type radio van een bevriende zeiler aan onze tuner/antenne/modem gehangen en daarmee blijkt alles feilloos te werken. Conclusie is dus dat het de radio moet zijn. De oplossing hiervoor zal toch nog even op zich moeten laten wachten. Van zodra we in Portobelo zijn, zullen we besluiten wat we hiermee gaan aanvangen.
Tijd voor plezier is er natuurlijk ook nog steeds. Even geleden lag er ineens een nederlandse boot voor anker, de Rapy met Henk en Barbara. Hans, die het Engels af en toe redelijk beu is, zag zijn kans schoon om eindelijk nog eens in zijn moedertaal te kunnen bijkletsen. En als dan nog blijkt dat ook Henk jaren in België heeft gewerkt kan dat natuurlijk niet meer stuk. Het klikt goed en we hebben een gezellige tijd. Zij gaan ook door naar Providencia en Cuba dus we rekenen erop dat we mekaar de komende tijd nog wel eens meer gaan treffen.
We kijken ondertussen ook met een schuin oog naar de weerberichten en zien dat er in het weekend een mooie westelijke wind staat. Dat wordt dus zeilen.
Stilletjesaan begint dan ook het moment te komen dat we hier en daar weer wat vrienden moeten achterlaten en dat is nooit erg prettig. Eerst vertrekken Craig en Liz van de Salida voor een aantal weken naar Amerika. We zijn zowat anderhalf jaar regelmatig bij mekaar in de buurt geweest, hebben ook vaak samen gereisd en hebben heel wat mooie tijden beleefd. Weer afwachten waar we mekaar opnieuw zullen treffen. Daarna komt het moeilijkste moment en dat is afscheid nemen van Josef en Maria. Het laatste weekend brengen we dan ook door bij hen in de lagoon, genieten nog eens extra van de heerlijke maaltijden in hun restaurant Rana Azul en hebben nog een hele gezellige avond aan boord van de Baros met mekaar. Uiteraard houden we contact en stiekem hopen we dat we volgend jaar toch nog even langs kunnen komen.
De laatste dagen vliegen voorbij met de laatste voorbereidingen. De voorraad diesel en benzine wordt weer op peil gebracht alsmede de bierkelder aangevuld en we klaren uit bij de havenkapitein. Het lijkt erop dat we er klaar voor zijn en we hebben er na al die maanden weer zin in. Hopelijk het weer en onze Baros ook …