Vakantiegevoel ...

We hebben een dikke maand doorgebracht in Bonaire en wat was het weer leuk. We hebben veel tijd doorgebracht met Marijke en Rudi van de Lizzy die we voor het laatst ook hier zagen in 2009 ! We hebben door de jaren heen altijd kontakt gehouden via mail en skype en we wisten dat ooit de dag wel zou komen waar we mekaar weer eens zouden live zouden spreken. En nu was het dus zover. Van onderweg hielden we al kontakt zodat ze wisten wanneer we precies zouden aankomen en zoals vanouds lag Rudi al in zijn dinghy te wachten om netjes onze mooringtouwen aan te geven. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen ze na een half uurtje aan boord met allerlei lekkers voor ons eerste ontbijt de volgende dag en uiteraard met een flesje bubbels om ons weerzien te vieren. Als dat niet het ultieme bewijs is dat de kwaliteit telt en niet de kwantiteit van een vriendschap telt. We hebben uitgebreid de tijd genomen om bij te babbelen en leuke dingen met mekaar te doen. We hebben ook ons favoriete spelletje Mexican Train Dominoe geïntroduceerd bij hen en dat is weer maar eens een doorslaand succes gebleken. Weer een bestelling op internet voor dit leuke gezelschapsspel. Een aantal keren schoven Rob en Annemiek van de Charlie II ook nog aan. 

Alsof het nog niet gezellig genoeg was, arriveerden ook de True Blue met Dominique en Ton samen met de Hagar en de Roxy op Bonaire. Drie jaar geleden was het dat we mekaar nog eens zagen en dat moest uiteraard gepast gevierd worden. Samen met Jacques en Annet van de Panache uiteraard die een paar dagen tevoren zijn binnengeslopen en die we ook weer een hele tijd niet hadden gezien. De volgende dag was het aardig stil aan de moorings …

Uiteraard werd er niet alleen maar feest gevierd, ook de sportieve mens moest regelmatig op zijn wenken worden bediend (anders zouden we immers al dat drink- een eetgelag net overleven). Zwemmen, snorkelen, hardlopen en wandelen stonden op het programma. Dat hardlopen in iets mindere mate voor mij (Linda). De knieblessure die ik heb opgelopen de laatste week in Jamaica blijkt hardnekkiger dan ik gedacht had en ik begin er al aan te denken om hiervoor hulp van een fysiotherapeut of zo in te schakelen. Ik wil hiervoor wel wachten tot op Curaçao omdat we daar toch wat langere tijd gaan doorbrengen ivm onze bezoekers die er al snel aan gaan komen. Gelukkig kan ik nog wel aardig wandelen zodat ik toch in beweging blijf en bij het zwemmen levert het me geen pijn op. 

In ieder geval heeft dit de pret hier niet kunnen drukken. 

Dan wordt het weer tijd om op Curaçao af te varen en dat doen we samen met de Lizzy die zich in gereedheid brengen om de zomer in NL door te brengen en Lizzy achter te laten op de jachtwerf. Toch nog even samen een nachtje in Fuikbaai en dan pas naar het Spaanse Water. Daarna toch nog even samen gaan inklaren en wat gaan eten en dan is het kussen en zwaaien en afwachten wanneer en waar we mekaar weer eens gaan zien. 

Op het Spaanse Water stomen wij de Baros en onszelf klaar voor onze bezoekers. Eerst Sjoerd (de jongste zoon van Hans) samen met zijn vrouw Marlies en hun 2 kinderen en daarna Joyce (de dochter van Hans) samen met haar man Ido en hun 2 kinderen. Zij hebben de NL zomervakantie van 6 weken min of meer in 2 gedeeld.

Het wordt dus een drukke tijd op de Baros met zeker wel wat radiostilte. Als we weer ‘boven water’ zijn, melden we ons weer wel. 

 

Hoog aan de wind met tussenstop

dat is hoe we het gaan doen. We vertrekken vanuit Port Antonio, varen richting het westen van de Dominicaanse Republiek, maken daar een tussenstop (hoe lang dat zal van het weer afhangen) en gaan dan zuid/zuidoost richting Bonaire. We doen dit, zoals reeds vermeld, samen met de Charlie II. De verdere tactiek is om zo hoog mogelijk aan de wind te varen en als de wind te ver naar het zuidoosten draait, een tack te maken om zo weer meer oostelijk te geraken. En zoals de Baros crew zich verder ook altijd voorneemt : er wordt zo veel mogelijk gezeild en zo weinig mogelijk gemotord.

 

Dat was dus ons plan en ik moet zeggen dat het aardig gelukt is. Het was niet onze meest comfortabele reis (om eerlijk te zijn begint die scherpe koers met serieuze wind en hoge golven je aardig de keel uit te hangen naar een aantal dagen) maar dat krijg je als je naar het oosten wil in de Carieb (zijn we zo al niet bijna het hele seizoen bezig ??!) maar als we zo terugkijken zijn we niet echt ontevreden. Onze Baros heeft maar weer eens bewezen dat ze een hoog aan de wind snel zeilend schip is en dat haar crew hier best trots mag op zijn. Er zijn er nog niet te veel die ons zo scherp zeilend kunnen volgen. Maar dit even terzijde … 

 

We zijn op dinsdag 26 mei vertrokken en zijn op vrijdag 29 mei aangekomen in de Dominicaanse Republiek.  Een prachtige grote baai aan de westelijke punt. We hebben daar 3 nachten zalig geslapen, verder nog wat uitgerust en twee keer gezellig geborreld op het strand. 

Op maandag 1 juni zijn we dan opnieuw vertrokken richting Bonaire om daar vervolgens op vrijdag 5 juni aan te komen. Zoals reeds vermeld een pittige tocht maar met de Charlie II nooit erg ver uit de buurt (en dus regelmatig contact via VHF en SSB) weet je dat je het niet in je eentje aan het doorstaan bent.

 

Wij kijken er in ieder geval niet ontevreden op terug en zouden het niet erg vinden om dit nog eens te moeten doen. Al die indianenverhalen over onmogelijke koersen enzo die laten we gewoon aan ons voorbijgaan. 

Het weer goed bekijken en geduld hebben om te wachten op het goeie moment …

 

Inhaalslag ...

Inhaalslag …

 

Ik weet het, ik ben de laatste tijd niet heel erg veel meer bezig geweest met het neerschrijven van onze avonturen. Ik kan natuurlijk niet aankomen met loze excuses zoals te veel werk en drukdrukdruk dus laat ik het maar op houden dat er een achterstand is en dat die nu zal worden ingehaald.

Dus waar waren we gebleven, ah ja in Cuba. Here we go voor het eerste deel van Cuba tot op Jamaica  …

 

30/03-02/04/2015 Voor alles is een eerste keer …

 

Ons visum gaat over een paar dagen vervallen en na een verlenging van 30 dagen mag je echt niet langer blijven. Misschien dat dit met de veranderingen die hier op komst zijn aangaande de relatie met de VS nog eens gaat veranderen maar voor ons zit er niks anders op dan dit mooie Cuba te verlaten. We zeilen richting Jamaica en gaan deze keer eens kijken in Montego Bay. Een paar redenen : het weerbeeld wat er voor ons ligt is beter om niet door te gaan naar Port Antonio omdat we dan de laatste dag de wind zo goed als tegen krijgen en met een behoorlijke snelheid, we zijn er nog niet geweest, we kunnen van daaruit opnieuw het weer bekijken en dan beslissen om in een aantal dagtripjes de noordkust te bezeilen tot Port Antonio en we hebben nog tijd genoeg want we zitten nog veel te vroeg in ons schema om uiteindelijk op Bonaire en Curaçao terecht te komen.  We nemen nog uitgebreid afscheid van al onze amigos in Cienfuegos en worden nog eens extra uitgezwaaid door Ramiro, de dockmaster en Kizman, onze regelaar voor vanalles en nog wat. Dit geeft toch altijd een beetje een gevoel van weemoed. We hebben heel wat van deze Cubanen goed leren kennen tijdens onze 3 bezoeken hier en je weet dus ook heel erg goed hoe je hen hier achter laat. Wie weet wordt het voor hen wat beter de komende jaren, alhoewel wij onze twijfels hebben. Wat gaat er echt veranderen voor de doorsnee Cubaan ? 

Enfin, niks aan te doen voorlopig zijn we hier weg en weten nog niet wanneer we hier nog terugkomen.

Het wordt een tochtje van 2 nachten met een goeie niet al te sterke noordoosten/oostenwind en we hebben er weer zin in na 2 maanden in een marina zonder te varen. Van zodra we buiten de lagoon komen en op volle zee zijn kunnen de zeilen worden gehesen en gaan we er met een rotgang vandoor. Hans, die na het nemen van zijn zeeziektepilletje, altijd even horizontaal moet, kruipt lekker in de achterkooi en ik geniet van de ‘skyline’ van het eiland en de weidsheid van de Caraïbische Zee. Plots zie ik vlak naast de boot aan bakboord een grote donkere massa het water uitkomen, ik wil eerst nog bijsturen maar zie dan dat ik er net langskan. Even nog vraag ik me af of ik het werkelijk goed zie maar dan komt er zo’n grote fontein water naar boven dat ik niet meer twijfel. Bijna een aanvaring met een walvis … Ik roep Hans er direkt bij want het is zo’n mooi gezicht. We varen er natuurlijk snel voorbij maar nog minutenlang zien we het water uit het ademgat naar boven spuiten. Spectaculair begin van onze trip die verder tot aan Montego Bay voorspoedig verloopt. De eerste dag hebben we tussendoor wel een aantal uren moeten motoren omdat de wind wegviel maar verder hebben we alles weer gezeild.

Bij het binnenlopen van Montego Bay zien we dat de ankerplek bij de marina aardig vol ligt, een aantal cruisers en voor de rest allemaal locale bootjes. De dockmaster van de marina wijst ons waar we het beste kunnen ankeren. En dan gebeurt er wat we nog nooit eerder hebben meegemaakt. Ons anker pakt niet in de losse moddergrond. Zelfs bij het zachtjes naar achteren varen trekken we het anker gewoon mee. Shit shit shit, wat nu gedaan. We vragen via de marifoon aan de dockmaster of er misschien plek is in de marina, we willen het nog wel een aantal malen proberen maar in geval van. We krijgen na een half uur pas antwoord en het komt erop neer dat ze geen plek hebben en dat we onze plan maar moeten trekken. Niettegenstaande er op de noonsite wordt vermeld dat dit 1 van de vriendelijkse marina’s is, vinden wij het maar serieuze boeren. Voor één nachtje moet er altijd wel een plekje te verzinnen zijn als je maar wilt. Met enige tegenzin varen we terug naar buiten,  ’t is ondertussen al dik half twee in de namiddag, we zouden hier immers stoppen omdat de oostenwind terug fors was ingezet en we nu dus toch tegen deze wind verder moeten.  We zeilen eerst nog een stuk de zee op naar boven, zo’n 8 mijl en dan motorsailen we richting de kust omdat daar minder golven en wind moet staan. Eerst is het plan om naar Discovery Bay te gaan, zo ongeveer in de helft tussen Montego Bay en Ocho Rios maar omdat we tegen de kust aan toch goed voortgang maken en we toch in het donker gaan aankomen, kiezen we voor Ocho Rios omdat we daar kunnen inklaren en dus niet direkt weer door moeten de volgende ochtend. 

Om half één ’s nachts ligt ons anker vanaf de eerste keer vast en kan de motor uit. We hebben ons goed aangekomen biertje weer verdiend, laten verder de boel de boel en genieten van een verdiende nachtrust.

 

02/04 t/m 12/05/2015 Rustig alleen

 

Na onze nachtelijke aankomst is het eerste wat we doen gaan inklaren in de nabijgelegen marina. Hier liggen voornamelijk vissersboten en een party catamaran die met toeristen een dagje de zee opgaan en wat kleinere locale vissersbootjes. Hier is ook de marine police gestationeerd die voor ons de immigratie- en douaneofficieren opbelt die dan vanuit het nabijgelegen Saint Anne naar hier komen om ons in te klaren. Alles verloopt in de voor ons bekende Jamaïcaanse gemoedelijkheid, Yah Man! 

Ons plan is om hier een paar dagen wat uit te rusten, de Baros terug wat te fatsoeneren na de oversteek en dan ons te verplaatsen richting Port Antonio om van daaruit het weer wat beter in de gaten te gaan houden om vervolgens richting Bonaire te vertrekken voor het  orkaanseizoen. Zo gezegd, zo gedaan, maar na een paar dagen zien we op de weerkaarten dat het nog altijd behoorlijk blijft waaien in de Centrale Caraïben en met de wetenschap dat we in Port Antonio 15 USD/dag moeten betalen om te ankeren, het hier gratis is èn niet onbelangrijk we hier rustig in ons eentje liggen, is de beslissing al gauw genomen om hier op ons gemak nog wat te blijven liggen en verder zien wat er gebeurt qua weer.

Uiteindelijk wordt dat nog wat 6 weken en we hebben het hier echt naar onze zin gehad. We kregen tussendoor enkel een dag of 3 een Duitse catamaran naast ons geankerd en de laatste 2 dagen een Amerikaanse. Voor de rest lag de Baros fijntjes alleen te dobberen achter het anker. We hebben hier echt genoten.  De cruiseschepen die haar aanleggen, kwamen een keer of 2 à 3 per 10 dagen (de meeste gaan immers naar Montego Bay of Falmouth Harbour) en daar hadden we geen tot weinig last van. We waagden ons dan wel niet in het centrum van het stadje want je wordt dan gestoord van alles en iedereen die je wat wilt verkopen of aanbieden. Tussendoor bleken ze ons altijd te herkennen als die van die ene zeilboot die in de baai lag en die nooit iets van souvenirs of dergelijke kocht dus lieten ze ons gerust maar het moet gezegd de Jamaïcanen blijven altijd vriendelijk, ook als je niks koopt.

Uiteindelijk komt dan toch de dag dat we het anker gaan ophalen en richting Port Antonio vertrekken. Het weerbeeld blijft nog altijd wel ongunstig om van daaruit door te varen de eerstvolgende week maar we moeten onze gasflessen weer eens laten vullen en ook nog wat diesel kopen en daar weten we onze weg en hebben we onze kontakten. Ocho Rios, voor ons zeker een stop waard !

 

13/05  t/m 25/05/2015 Leuk weerzien !

 

Port Antonio is voor ons altijd wel een beetje thuiskomen. We lagen hier immers in 2012 4,5 maand nadat we onze mast verloren onderweg vanaf Cuba naar hier. Na een motordagtochtje ankeren we vlakbij de Erol Flynn Marina. Papierwerk doen we bij Christine in het kantoor, immigratie hebben we deze keer niet nodig, en Colin van de douane (ook nog altijd dezelfde) geven we ons document wat we kregen in Ocho Rios van zijn collega’s daar. De volgende dag gaan we ook langs op de boatyard waar George, de verantwoordelijke voor de werf en vroegere dockmaster, ons direkt in zijn armen sluit. Ook de onderhoudsman, Flower, herkent ons gelijk. Overal klinkt het ‘you are family!’ en dat doet ons deugd want toen we hier voor het eerst waren met al die ellende met de mast zagen we het heel even niet zo erg meer zitten. Droevig nieuws krijgen we wel over de andere onderhoudsman, de Mikx, een jonge gast, altijd goed gezind, sportief en altijd in voor een praatje. Hij keek ook altijd mee met ons naar de ritten van de Tour de France die we toen live via internet konden ontvangen. Hij zei altijd :  ‘next time you bring me a wife or a nice race bike’. Jammer genoeg is hij erg ziek, kanker, en kan hij niet meer werken. Behandelen is ook niet meer mogelijk. We zijn er even stil van als we dit horen  en ook de hele tijd dat we hier zijn, moeten we aan onze vriend denken. We hebben het er eerst over om hem eventueel thuis te bezoeken, hij woont ongeveer op anderhalf uur afstand van hier, maar Flower geeft aan dat het toch beter is van niet. Hij heeft liever dat hij wordt herinnerd zoals hij was. En dat gaan we zeker doen !

Enig minpuntje aan het hele zooitje hier is voor ons wel de nieuwe marina manger, Paul. Hij was 2 jaar geleden toen we hier weer kwamen, deze keer met ons extra bemanningslid Yannick, net aangesteld als opvolger van Dale. En volgens ons is het niet echt een schot in de roos, ttz niet alleen volgens ons, iedereen heeft wel wat op te merken. Laat er ons het erop houden dat hij veel woorden gebruikt maar dat er weinig daden worden gezien.  En de nodige klantvriendelijkheid is ook niet zijn grootste talent. Jammer voor de totale sfeer van de marina en voor het personeel want die moeten er elke dag mee werken. 

Een ander prettig weerzien hebben we met Rob en Annemiek van de Charlie II. We mochten hen al even ontmoeten in Cienfuegos, Cuba. Zij zijn net terug van een maand NL en ook aan het wachten op een weervenster om oost te gaan. Omdat zij nog niet zo veel ervaring hebben vragen ze ons of we het goed vinden om samen de toch richting Bonaire aan te gaan. Uiteraard stemmen we daarmee in dus vanaf dan komen we regelmatig bij mekaar om de weervensters te bekijken en onze zeiltaktieken te bespreken.  Ook introduceren we bij hen het spelletje Mexican Train Domino. Ze zijn er gelijk mee weg en als het aan Rob ligt, zou het wel iets voor elke dag kunnen zijn. Samen gaan we ook nog eens op stap in Port Antonio. Onze kroegentocht begint bij Sasha die we ook nog kennen van onze vorige twee bezoeken. Ook weer een hartelijk weerzien. Daarna de King’s Arms, tussendoor nog een pizza bij de Italian Job en een afzakkertje in een super klein kroegje bij de groentenmarkt. Overal worden we zoals gewoonlijk vriendelijk ontvangen en de Red Stripe en de geur van ganja zorgt voor een goeie sfeer.

De eerste week blijft het serieus waaien maar in de tweede week zien we hier en daar wel een weergaatje waar we misschien wel in kunnen duiken. We twijfelen nog wat, veranderen toch weer van gedachte wanneer het toch niet zo mooi blijkt als werd voorspeld maar uiteindelijk zien we het dan toch zitten en maken we ons klaar voor een overtocht waar we eigenlijk alle 4 niet echt naar uitkijken. Dat is ook eens iets anders … ’t kan niet alle dagen feest zijn zeker …

 

Familiebezoek in Cuba - Ons Magda doet verslag

2 maart 2015 :

Na een lange vlucht met tussenstop in Cancun, Mexico eindelijk geland in Varadero, Cuba waar ons Linda en Hans ons enthousiast staan op te wachten. Er volgde nog een rit met de taxi van 3,5u tot in Cienfuegos waar we aan boord van de Baros ons eerste goed aangekomen biertje drinken om daarna zalig in de master bedroom in bed te duiken.

Cienfuegos

Cienfuegos  was onze eerste stad waar we kennis maakten met het echte leven in Cuba : geld wisselen naar de locale peso’s, groente en fruit kopen op de lokale markt, in de supermarkt vol ongeloof kijken naar de lege rayons en sprakeloos kijken naar de lange rijen mensen die staan aan te schuiven met hun voedselbonnen! Hier logeerden we op de Baros als we niet op citytrip waren en genoten we van lezen, luieren, Mexican Train Domino spelen, het lekkere eten dat ons Lin op tafel toverde en op tijd en stond een pull bier in het lokale café.

Havana 

Na een paar dagen van acclimatiseren en sfeer opsnuiven van land en bevolking (zwaar onder de indruk) vertrekken we voor 5 dagen naar Havana waar we logeren in een Casa Particulares bij zeer lieve mensen Narciso en RayDenia. Het was heel speciaal, zeer basic maar we hebben goed  gegeten en geslapen, ONVERGETELIJK!!

De stad is zeer druk en warm met veel hinder van uitlaatgassen van de oude Amerikaanse auto’s, wel schitterend hoe ze hun wagens rijdend en blinkend kunnen houden. Alle hoekjes en kantjes gezien dankzij onze zeer goede gids  “ons Lin”.  Mooi onderhouden gebouwen staan zij aan zij met vervallen huizen en straten (zwaar onder de indruk) ongelooflijk hoe de meerderheid van de mensen daar wonen en leven!

Vinales

Onze sympathieke taxi chauffeur Joel bracht ons vervolgens veilig van Havana naar Vinales 5,5 u rijden voor ons volgend verblijf in een Casa Particulares.  Alles was er kraaknet en weerom een zeer sympathieke familie. Wat een verademing na het drukke Havana, het was zalig vertoeven op het platteland. We bezochten de finca (boerderij)  van de opa des huizes 82 jaar. Hij gaat elke dag zijn grond en dieren verzorgen 12 u lang, verbouwt bijna alle groenten en fruit  om zijn familie te voeden,  chapeau!!

Het hoogtepunt van ons verblijf in Vinales was een uitstap te paard door de Stilte Vallei. Voor Eddy was het de eerste keer dat hij op een paard zat. Hij is waarschijnlijk in zijn vorig leven cowboy geweest want het ging perfect.

 Santa Clara

Onze dagtrip naar Santa Clara stond volledig in het teken van een bezoek aan het Mausoleum van Che Guevara… Een plaats om stil van te worden!

Trinidad

Onze laatste uitstap was naar Trinidad (Unesco beschermd). Ook daar logeerden we in een Casa Particulares (de mooiste), een oude koloniale woning met grote kamers, hoge plafonds, blinkende oude vloeren en groene binnenkoer.

Trinidad is zeer mooi en leuk om in rond te dwalen, de buitenlandse toeristen hebben het ontdekt, het was druk maar gezellig.

 

 

Na een indrukwekkende rondreis was weeral de tijd gekomen om afscheid te nemen van ons Linda en Hans L bedankt voor het fijne verblijf en hopelijk tot snel…waarschijnlijk tot ooit…L

Mag en Ed xxx

 

 

2018  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers