Vertrek uit Monkey Bay richting Livingston

En dan plots is het zover. Zes en een halve maand was dit hier de Baros en onze thuis en nu gaan de touwen definitief los en gaan we de Rio Dulce weer verlaten om aan een nieuw zeilseizoen te beginnen.  De laatste twee weken na onze terugkeer uit Flores zijn we hard aan het werk geweest om alle laatste zaken in orde te brengen.  Je vraagt je misschien af of we dan niet een aantal zaken eerder hadden kunnen doen maar dat is niet altijd zo. Je hebt je boot ingericht als een huis wat gewoon rustig in de marina ligt en plots moet alles dan weer zijn plek en zijn functie krijgen wat het heeft als het een varend en al dan niet overhellend huis wordt. We moeten ook zien dat we weer alles volgooien met diesel, onze tank en onze vijf reserve jerrycans,  en ook de benzinevoorraad weer op peil brengen zodat onze dinghy kan blijven varen.  De spullen die we nog in Amerika hadden besteld voor onze vakantie zijn aangekomen en kunnen ook hun plek krijgen. Een gedeelte heeft te maken met de installatie die we achteraan hebben gemaakt om op ankerplaatsen voortaan onze dinghy daar op te hangen en niet meer langs de zijkant. En de ‘kraan’ die we hebben laten lassen om de buitenboordmotor vanaf de dinghy op de boot te kunnen plaatsen voor als we gaan zeilen.  Onze gezamenlijke spierkracht was nog voldoende om onze vorige buitenboordmotor van 8 PK vanaf de dinghy op de boot te tillen maar nu met onze nieuwe 15 PK (gewicht 50kg) hebben we het ons wat gemakkelijker gemaakt. In het pakket zit ook nog een nieuwe radarreflector dus Hans moet tussendoor ook nog eens langs de mast naar boven om deze aan de zijverstaging te bevestigen.  We laten ook nog de hele romp in de was zetten en het dek wordt eens extra goed geschuurd en de dag voor ons vertrek wordt de onderkant van de dinghy nog eens goed onder handen genomen. Allemaal perfekt uitgevoerd door Efrain die we graag nog een extra centje laten verdienen, altijd handig zo tegen het einde van het jaar en met de feestdagen op komst. 

Verder is het dan ook tijd om een aantal mensen gedag te zeggen. We zijn heel erg gehecht geraakt aan het gezin van Efrain en Yanira, het conciërgekoppel van Monkey Bay,  en hun drie kinderen Abi (8 j.), Bertilda (7 j.) en Thomàs (5 j.). De kinderen kwamen vaak bij ons aan boord om wat te drinken of wat te snoepen of gewoon weer eens rond te kijken, iets wat voor hun een groot avontuur is. Zelf werd ik uitgenodigd op de graduation van Bertilda die van de laagbouw naar de hoogbouw  gaat (of zoiets) in de lagere school. Een festiviteit op school waar ik zowat de eregast was. We namen ze ook regelmatig mee naar Fronteras om een ijsje te gaan eten en daarna naar de speeltuin te gaan en steeds kochten we ook samen met hen wat kleinigheden die ze leuk vonden. Dus de laatste week stond er ook nog zo’n namiddagje te wachten.  Dit soort contacten zullen we erg missen maar misschien komen we over een paar jaar nog wel eens terug om te zien hoe ze opgegroeid zijn, wie weet.

Uiteraard bezoeken we ook nog onze favoriete bars/restaurants, Casa Perico en Sun Dog, waar we een aantal memorabele avonden hebben gepasseerd. In Casa Perico logeerden we ook nog eens 20 nachten toen binnen op de boot de lakwerken aan de gang waren. 

Verder zijn er dan nog een aantal bevriende zeilers, zij die hier nog langer blijven en zij die een andere kant opgaan. 

De laatste week zijn Walter en Mary Lou van de Windsong ook nog verkast naar de Monkey Bay Marina om daar wat makkelijker de laatste voorbereidingen aan hun boot te maken. Het plan is dat we samen een tijdje opvaren met mekaar. Maar zoals dat altijd gaat met plannen die je maakt … ze hebben met het naar hier varen vanaf de ankerplek ontdekt dat hun stuurautomaat het niet meer doet . Ze willen die uiteraard eerst laten repareren voor ze hier vertrekken. Jammer maar wij blijven bij ons oorspronkelijke plan om te vertrekken maar we gaan mekaar zeker nog wel ergens treffen onderweg want we gaan immers dezelfde kant op.

Een minpuntje in heel dit gebeuren is wel het weer van de laatste tijd. Het is zowat twee weken echt super miezerig regenweer, iets wat we hier niet gewend zijn maar niet echt abnormaal is voor de tijd van het jaar. Het is zelfs fris, zo eventjes maar 18 à 20 graden ’s morgens en ’s avonds, voor de eerste keer in jaren trek ik nog eens een t-shirt met mouwen aan (korte dan wel te verstaan!). We zijn met regenweer de Rio opgevaren en zullen zo te verwachten met hetzelfde weer vertrekken. Maar dat zijn ook de tropen.

Rond 8 uur gaan de touwen dan los en wuiven al degene die wij voorlopig daar achter laten ons uit. Het is een rustig motortochtje van zo’n 20 mijl richting Livingston. De agent, Raùl, die ons moet uitklaren en onze zarpe zal verzorgen is telefonisch op de hoogte gebracht dat we eraan komen zodat hij onze paperassen alvast wat kan voorbereiden. Maar dan . na ongeveer 45 minuten op de motor checken we zoals steeds even de bilgen en het motorruim en ziet Hans water uit de overloop van de radiator komen en staat er al redelijk wat water wat er al eerder is uitgelopen. Even wat gevloek maar dan snel overleggen we om uiteraard geen risico’s te nemen en gelijk terug te draaien richting RAM Marine, de bootwerf. Ik bel Chilo de mechanieker en werfleider daar en hij zegt dat we aan het ponton bij het benzinestation kunnen gaan liggen en dat hij er dan gelijk aankomt om te checken wat er precies aan de hand is. Zo gezegd, zo gedaan en rond half tien zijn we op onze plek en kan zijn inspectie beginnen. In eerste instantie denkt hij dat het een lek is in de warmtewisselaar en dat zou helaas betekenen dat we een nieuwe moeten bestellen, levertijd ongeveer een week, kosten 1300 dollar èn dat we dan zeker het hoge water van begin december zullen missen en pas weer ergens eind december de rivier kunnen verlaten. We zijn er natuurlijk in eerste instantie niet goed van maar al snel bedenken we dat het beter is dat we het hier voor hebben dan wanneer we of op volle zee zijn of ergens belanden waar we geen mechaniekers vinden of heel moeilijk wat kunnen bestellen.  

Ondertussen heeft Chilo nog wat verder gekeken, het ding schoongemaakt en bij een specialist onder druk laten zetten en zo zij ze er achter gekomen dat er geen lek is maar dat het waarschijnlijk de rubber dichtingen zijn die misschien wat versleten zijn en daardoor wat losgekomen zijn en dus zo water doorlaten.  Hij installeert het ding opnieuw samen met Hans,  testen eea terwijl we nog aan het ponton liggen en daarna maken we nog een proefvaart van ongeveer 1 uur waarna we samen besluiten dat het inderdaad de dichtingen waren en dat het euvel gelukkig snel en zonder al te veel kosten is opgelost ! 

Omdat het toch al te laat is om nog voor het donker in Livingston te geraken, krijgen we toestemming om gratis 1 nachtje aan de steiger van het benzinestation te blijven liggen en de volgende ochtend te vertrekken. We krijgen daar ook nog een belletje van de Wind Song die ons laat weten dat het probleem met hun stuurautomaat (voorlopig) is opgelost en dat ze ook klaar zijn om te vertrekken. Zo kunnen we toch nog samen weg. Eind goed, al goed !

 

2021  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers