Inhaalslag ...

Inhaalslag …

 

Ik weet het, ik ben de laatste tijd niet heel erg veel meer bezig geweest met het neerschrijven van onze avonturen. Ik kan natuurlijk niet aankomen met loze excuses zoals te veel werk en drukdrukdruk dus laat ik het maar op houden dat er een achterstand is en dat die nu zal worden ingehaald.

Dus waar waren we gebleven, ah ja in Cuba. Here we go voor het eerste deel van Cuba tot op Jamaica  …

 

30/03-02/04/2015 Voor alles is een eerste keer …

 

Ons visum gaat over een paar dagen vervallen en na een verlenging van 30 dagen mag je echt niet langer blijven. Misschien dat dit met de veranderingen die hier op komst zijn aangaande de relatie met de VS nog eens gaat veranderen maar voor ons zit er niks anders op dan dit mooie Cuba te verlaten. We zeilen richting Jamaica en gaan deze keer eens kijken in Montego Bay. Een paar redenen : het weerbeeld wat er voor ons ligt is beter om niet door te gaan naar Port Antonio omdat we dan de laatste dag de wind zo goed als tegen krijgen en met een behoorlijke snelheid, we zijn er nog niet geweest, we kunnen van daaruit opnieuw het weer bekijken en dan beslissen om in een aantal dagtripjes de noordkust te bezeilen tot Port Antonio en we hebben nog tijd genoeg want we zitten nog veel te vroeg in ons schema om uiteindelijk op Bonaire en Curaçao terecht te komen.  We nemen nog uitgebreid afscheid van al onze amigos in Cienfuegos en worden nog eens extra uitgezwaaid door Ramiro, de dockmaster en Kizman, onze regelaar voor vanalles en nog wat. Dit geeft toch altijd een beetje een gevoel van weemoed. We hebben heel wat van deze Cubanen goed leren kennen tijdens onze 3 bezoeken hier en je weet dus ook heel erg goed hoe je hen hier achter laat. Wie weet wordt het voor hen wat beter de komende jaren, alhoewel wij onze twijfels hebben. Wat gaat er echt veranderen voor de doorsnee Cubaan ? 

Enfin, niks aan te doen voorlopig zijn we hier weg en weten nog niet wanneer we hier nog terugkomen.

Het wordt een tochtje van 2 nachten met een goeie niet al te sterke noordoosten/oostenwind en we hebben er weer zin in na 2 maanden in een marina zonder te varen. Van zodra we buiten de lagoon komen en op volle zee zijn kunnen de zeilen worden gehesen en gaan we er met een rotgang vandoor. Hans, die na het nemen van zijn zeeziektepilletje, altijd even horizontaal moet, kruipt lekker in de achterkooi en ik geniet van de ‘skyline’ van het eiland en de weidsheid van de Caraïbische Zee. Plots zie ik vlak naast de boot aan bakboord een grote donkere massa het water uitkomen, ik wil eerst nog bijsturen maar zie dan dat ik er net langskan. Even nog vraag ik me af of ik het werkelijk goed zie maar dan komt er zo’n grote fontein water naar boven dat ik niet meer twijfel. Bijna een aanvaring met een walvis … Ik roep Hans er direkt bij want het is zo’n mooi gezicht. We varen er natuurlijk snel voorbij maar nog minutenlang zien we het water uit het ademgat naar boven spuiten. Spectaculair begin van onze trip die verder tot aan Montego Bay voorspoedig verloopt. De eerste dag hebben we tussendoor wel een aantal uren moeten motoren omdat de wind wegviel maar verder hebben we alles weer gezeild.

Bij het binnenlopen van Montego Bay zien we dat de ankerplek bij de marina aardig vol ligt, een aantal cruisers en voor de rest allemaal locale bootjes. De dockmaster van de marina wijst ons waar we het beste kunnen ankeren. En dan gebeurt er wat we nog nooit eerder hebben meegemaakt. Ons anker pakt niet in de losse moddergrond. Zelfs bij het zachtjes naar achteren varen trekken we het anker gewoon mee. Shit shit shit, wat nu gedaan. We vragen via de marifoon aan de dockmaster of er misschien plek is in de marina, we willen het nog wel een aantal malen proberen maar in geval van. We krijgen na een half uur pas antwoord en het komt erop neer dat ze geen plek hebben en dat we onze plan maar moeten trekken. Niettegenstaande er op de noonsite wordt vermeld dat dit 1 van de vriendelijkse marina’s is, vinden wij het maar serieuze boeren. Voor één nachtje moet er altijd wel een plekje te verzinnen zijn als je maar wilt. Met enige tegenzin varen we terug naar buiten,  ’t is ondertussen al dik half twee in de namiddag, we zouden hier immers stoppen omdat de oostenwind terug fors was ingezet en we nu dus toch tegen deze wind verder moeten.  We zeilen eerst nog een stuk de zee op naar boven, zo’n 8 mijl en dan motorsailen we richting de kust omdat daar minder golven en wind moet staan. Eerst is het plan om naar Discovery Bay te gaan, zo ongeveer in de helft tussen Montego Bay en Ocho Rios maar omdat we tegen de kust aan toch goed voortgang maken en we toch in het donker gaan aankomen, kiezen we voor Ocho Rios omdat we daar kunnen inklaren en dus niet direkt weer door moeten de volgende ochtend. 

Om half één ’s nachts ligt ons anker vanaf de eerste keer vast en kan de motor uit. We hebben ons goed aangekomen biertje weer verdiend, laten verder de boel de boel en genieten van een verdiende nachtrust.

 

02/04 t/m 12/05/2015 Rustig alleen

 

Na onze nachtelijke aankomst is het eerste wat we doen gaan inklaren in de nabijgelegen marina. Hier liggen voornamelijk vissersboten en een party catamaran die met toeristen een dagje de zee opgaan en wat kleinere locale vissersbootjes. Hier is ook de marine police gestationeerd die voor ons de immigratie- en douaneofficieren opbelt die dan vanuit het nabijgelegen Saint Anne naar hier komen om ons in te klaren. Alles verloopt in de voor ons bekende Jamaïcaanse gemoedelijkheid, Yah Man! 

Ons plan is om hier een paar dagen wat uit te rusten, de Baros terug wat te fatsoeneren na de oversteek en dan ons te verplaatsen richting Port Antonio om van daaruit het weer wat beter in de gaten te gaan houden om vervolgens richting Bonaire te vertrekken voor het  orkaanseizoen. Zo gezegd, zo gedaan, maar na een paar dagen zien we op de weerkaarten dat het nog altijd behoorlijk blijft waaien in de Centrale Caraïben en met de wetenschap dat we in Port Antonio 15 USD/dag moeten betalen om te ankeren, het hier gratis is èn niet onbelangrijk we hier rustig in ons eentje liggen, is de beslissing al gauw genomen om hier op ons gemak nog wat te blijven liggen en verder zien wat er gebeurt qua weer.

Uiteindelijk wordt dat nog wat 6 weken en we hebben het hier echt naar onze zin gehad. We kregen tussendoor enkel een dag of 3 een Duitse catamaran naast ons geankerd en de laatste 2 dagen een Amerikaanse. Voor de rest lag de Baros fijntjes alleen te dobberen achter het anker. We hebben hier echt genoten.  De cruiseschepen die haar aanleggen, kwamen een keer of 2 à 3 per 10 dagen (de meeste gaan immers naar Montego Bay of Falmouth Harbour) en daar hadden we geen tot weinig last van. We waagden ons dan wel niet in het centrum van het stadje want je wordt dan gestoord van alles en iedereen die je wat wilt verkopen of aanbieden. Tussendoor bleken ze ons altijd te herkennen als die van die ene zeilboot die in de baai lag en die nooit iets van souvenirs of dergelijke kocht dus lieten ze ons gerust maar het moet gezegd de Jamaïcanen blijven altijd vriendelijk, ook als je niks koopt.

Uiteindelijk komt dan toch de dag dat we het anker gaan ophalen en richting Port Antonio vertrekken. Het weerbeeld blijft nog altijd wel ongunstig om van daaruit door te varen de eerstvolgende week maar we moeten onze gasflessen weer eens laten vullen en ook nog wat diesel kopen en daar weten we onze weg en hebben we onze kontakten. Ocho Rios, voor ons zeker een stop waard !

 

13/05  t/m 25/05/2015 Leuk weerzien !

 

Port Antonio is voor ons altijd wel een beetje thuiskomen. We lagen hier immers in 2012 4,5 maand nadat we onze mast verloren onderweg vanaf Cuba naar hier. Na een motordagtochtje ankeren we vlakbij de Erol Flynn Marina. Papierwerk doen we bij Christine in het kantoor, immigratie hebben we deze keer niet nodig, en Colin van de douane (ook nog altijd dezelfde) geven we ons document wat we kregen in Ocho Rios van zijn collega’s daar. De volgende dag gaan we ook langs op de boatyard waar George, de verantwoordelijke voor de werf en vroegere dockmaster, ons direkt in zijn armen sluit. Ook de onderhoudsman, Flower, herkent ons gelijk. Overal klinkt het ‘you are family!’ en dat doet ons deugd want toen we hier voor het eerst waren met al die ellende met de mast zagen we het heel even niet zo erg meer zitten. Droevig nieuws krijgen we wel over de andere onderhoudsman, de Mikx, een jonge gast, altijd goed gezind, sportief en altijd in voor een praatje. Hij keek ook altijd mee met ons naar de ritten van de Tour de France die we toen live via internet konden ontvangen. Hij zei altijd :  ‘next time you bring me a wife or a nice race bike’. Jammer genoeg is hij erg ziek, kanker, en kan hij niet meer werken. Behandelen is ook niet meer mogelijk. We zijn er even stil van als we dit horen  en ook de hele tijd dat we hier zijn, moeten we aan onze vriend denken. We hebben het er eerst over om hem eventueel thuis te bezoeken, hij woont ongeveer op anderhalf uur afstand van hier, maar Flower geeft aan dat het toch beter is van niet. Hij heeft liever dat hij wordt herinnerd zoals hij was. En dat gaan we zeker doen !

Enig minpuntje aan het hele zooitje hier is voor ons wel de nieuwe marina manger, Paul. Hij was 2 jaar geleden toen we hier weer kwamen, deze keer met ons extra bemanningslid Yannick, net aangesteld als opvolger van Dale. En volgens ons is het niet echt een schot in de roos, ttz niet alleen volgens ons, iedereen heeft wel wat op te merken. Laat er ons het erop houden dat hij veel woorden gebruikt maar dat er weinig daden worden gezien.  En de nodige klantvriendelijkheid is ook niet zijn grootste talent. Jammer voor de totale sfeer van de marina en voor het personeel want die moeten er elke dag mee werken. 

Een ander prettig weerzien hebben we met Rob en Annemiek van de Charlie II. We mochten hen al even ontmoeten in Cienfuegos, Cuba. Zij zijn net terug van een maand NL en ook aan het wachten op een weervenster om oost te gaan. Omdat zij nog niet zo veel ervaring hebben vragen ze ons of we het goed vinden om samen de toch richting Bonaire aan te gaan. Uiteraard stemmen we daarmee in dus vanaf dan komen we regelmatig bij mekaar om de weervensters te bekijken en onze zeiltaktieken te bespreken.  Ook introduceren we bij hen het spelletje Mexican Train Domino. Ze zijn er gelijk mee weg en als het aan Rob ligt, zou het wel iets voor elke dag kunnen zijn. Samen gaan we ook nog eens op stap in Port Antonio. Onze kroegentocht begint bij Sasha die we ook nog kennen van onze vorige twee bezoeken. Ook weer een hartelijk weerzien. Daarna de King’s Arms, tussendoor nog een pizza bij de Italian Job en een afzakkertje in een super klein kroegje bij de groentenmarkt. Overal worden we zoals gewoonlijk vriendelijk ontvangen en de Red Stripe en de geur van ganja zorgt voor een goeie sfeer.

De eerste week blijft het serieus waaien maar in de tweede week zien we hier en daar wel een weergaatje waar we misschien wel in kunnen duiken. We twijfelen nog wat, veranderen toch weer van gedachte wanneer het toch niet zo mooi blijkt als werd voorspeld maar uiteindelijk zien we het dan toch zitten en maken we ons klaar voor een overtocht waar we eigenlijk alle 4 niet echt naar uitkijken. Dat is ook eens iets anders … ’t kan niet alle dagen feest zijn zeker …

 

2018  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers