Vakantiegevoel ...

We hebben een dikke maand doorgebracht in Bonaire en wat was het weer leuk. We hebben veel tijd doorgebracht met Marijke en Rudi van de Lizzy die we voor het laatst ook hier zagen in 2009 ! We hebben door de jaren heen altijd kontakt gehouden via mail en skype en we wisten dat ooit de dag wel zou komen waar we mekaar weer eens zouden live zouden spreken. En nu was het dus zover. Van onderweg hielden we al kontakt zodat ze wisten wanneer we precies zouden aankomen en zoals vanouds lag Rudi al in zijn dinghy te wachten om netjes onze mooringtouwen aan te geven. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen ze na een half uurtje aan boord met allerlei lekkers voor ons eerste ontbijt de volgende dag en uiteraard met een flesje bubbels om ons weerzien te vieren. Als dat niet het ultieme bewijs is dat de kwaliteit telt en niet de kwantiteit van een vriendschap telt. We hebben uitgebreid de tijd genomen om bij te babbelen en leuke dingen met mekaar te doen. We hebben ook ons favoriete spelletje Mexican Train Dominoe geïntroduceerd bij hen en dat is weer maar eens een doorslaand succes gebleken. Weer een bestelling op internet voor dit leuke gezelschapsspel. Een aantal keren schoven Rob en Annemiek van de Charlie II ook nog aan. 

Alsof het nog niet gezellig genoeg was, arriveerden ook de True Blue met Dominique en Ton samen met de Hagar en de Roxy op Bonaire. Drie jaar geleden was het dat we mekaar nog eens zagen en dat moest uiteraard gepast gevierd worden. Samen met Jacques en Annet van de Panache uiteraard die een paar dagen tevoren zijn binnengeslopen en die we ook weer een hele tijd niet hadden gezien. De volgende dag was het aardig stil aan de moorings …

Uiteraard werd er niet alleen maar feest gevierd, ook de sportieve mens moest regelmatig op zijn wenken worden bediend (anders zouden we immers al dat drink- een eetgelag net overleven). Zwemmen, snorkelen, hardlopen en wandelen stonden op het programma. Dat hardlopen in iets mindere mate voor mij (Linda). De knieblessure die ik heb opgelopen de laatste week in Jamaica blijkt hardnekkiger dan ik gedacht had en ik begin er al aan te denken om hiervoor hulp van een fysiotherapeut of zo in te schakelen. Ik wil hiervoor wel wachten tot op Curaçao omdat we daar toch wat langere tijd gaan doorbrengen ivm onze bezoekers die er al snel aan gaan komen. Gelukkig kan ik nog wel aardig wandelen zodat ik toch in beweging blijf en bij het zwemmen levert het me geen pijn op. 

In ieder geval heeft dit de pret hier niet kunnen drukken. 

Dan wordt het weer tijd om op Curaçao af te varen en dat doen we samen met de Lizzy die zich in gereedheid brengen om de zomer in NL door te brengen en Lizzy achter te laten op de jachtwerf. Toch nog even samen een nachtje in Fuikbaai en dan pas naar het Spaanse Water. Daarna toch nog even samen gaan inklaren en wat gaan eten en dan is het kussen en zwaaien en afwachten wanneer en waar we mekaar weer eens gaan zien. 

Op het Spaanse Water stomen wij de Baros en onszelf klaar voor onze bezoekers. Eerst Sjoerd (de jongste zoon van Hans) samen met zijn vrouw Marlies en hun 2 kinderen en daarna Joyce (de dochter van Hans) samen met haar man Ido en hun 2 kinderen. Zij hebben de NL zomervakantie van 6 weken min of meer in 2 gedeeld.

Het wordt dus een drukke tijd op de Baros met zeker wel wat radiostilte. Als we weer ‘boven water’ zijn, melden we ons weer wel. 

 

2018  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers