Nu eerst Utila

We zijn nu dus voor de tweede keer in Utila. In eerste instantie was het plan om vanuit de Rio richting Belize en Mexico te gaan. We willen ergens half maart in Cuba zijn omdat Magda en Eddy ons vanuit België daar begin maart komen bezoeken. Maar de weerberichten die richting en nog wat gepalaver met andere zeilers die deze trip al eens deden, heeft ons toch doen besluiten om langs deze kant te proberen. Het is zowiezo een hele klus om oostelijk en dan noordelijk te gaan in de Caraïben maar ja altijd gewoon met de wind meewaaien is ook maar wat. Dat betekent dus een nieuw bezoek aan de bay-eilanden van Honduras.

We zijn samen vertrokken met Wind Song die hier nog niet zijn geweest en ook Red Harlekin komt deze richting op. Altijd leuk om andere mensen nog wat te laten zien van een bestemming waar jij al eens bent geweest.

We zijn, ook al hebben we maar een halve nacht geslapen, toch vroeg wakker en we besluiten om  maar direkt te herankeren zodat we wat dichter bij de kant liggen. In het donker blijft het toch altijd moeilijk om de lichten van de kant en de ankerlichten van de boten die er al liggen van mekaar te onderscheiden. We lagen dus op een veilige afstand achterin maar dit is geen plek om heel de tijd te blijven liggen. Even later liggen we goed en genieten we van een rustig ontbijt. Even later horen we Red Harlekin op de radio die aankondigt dat ze ook gaan binnenkomen. Terzelfdertijd vertrekken een aantal boten die hier lagen, ook wel wat bekenden, maar eentje, de Rocinante met Bill (USA) en Lisanne (NL) blijft liggen. Dat waren ze eerst niet van plan, er staat al enige dagen westen en zuidwestenwind (de reden dat we tot hier zo fantastisch hebben kunnen zeilen) en dat brengt wel wat geschommel teweeg op de ankerplek, iets wat velen niet kunnen verdragen maar wij vinden dat het er af en toe bijhoort (als het maar niet te erg wordt). Wij overtuigen hen dat er voor de komende dagen zo weinig wind staat dat het best zal meevallen en dat de wind later weer zal draaien naar het oosten en noordoosten zodat we weer beter beschut achter het eiland liggen. We hebben hen dus overtuigd om te blijven, als dat maar goed gaat … In de namiddag spreken we met de Belgen en de Zwitsers af om samen in te klaren en wat rond te kijken zodat ze een beetje kunnen zien wat er allemaal te vinden en te beleven is hier. Paperassenwerk is hier een fluitje van een cent en ook niet duur (3 UD per persoon voor inklaren, je mag dan 90 dagen blijven in Honduras en 2,5 USD voor een cruising permit van 60 dagen). 

Uiteraard moeten we ons samenzijn en de mooie trip hier naartoe even beklinken in een leuk barretje tijdens één van de talloze happy hours die op dit eiland te vinden zijn.  Het stikt hier van de backpackers en de duikers en dat brengt altijd wel een aardig en niet al te duur sfeertje mee. We hebben de indruk dat iedereen het hier wel naar zijn zin kan hebben en Erwin en Jrmina hebben al gelijk wat duikscholen bezocht en wat afspraken gemaakt om deel te nemen aan enkele georganiseerde duiken. Later in de week volgt Erwin zelfs een cursus free diven. Wij zelf zien het meer zitten boven water. We wandelen regelmatig eens het eiland door en rond en beginnen weer terug te wennen aan het leven op de ankerplek. Wat is dit toch veel leuker als in een jachthaven.  Je hebt veel meer rust en privacy iets wat wij heel erg waarderen.

Het weer is niet echt om over naar huis te schrijven. Veel wind en regen, wel niet koud zoals in België en Nederland natuurlijk maar ook hier ziet het er dan toch ook wat mistroostiger uit en je moet toch altijd goed je anker in de gaten houden. Wind Song en Red Harlekin gaan van hun anker af, natuurlijk in het donker, en moeten herankeren. Gelukkig blijft het bij deze ene  keer want echt gerust ben je er dan niet meer op. 

Verder kunnen we ons allemaal wel goed amuseren en bezig houden en met enige regelmaat treffen we mekaar ’s avonds voor een drankje of een etentje. Stilletjesaan wordt het tijd om weer een  eiland verder te trekken. Net na een nieuw front met sterke noordenwind wat is overgekomen, blijft het een paar dagen zowat windstil. Niet echt een weer om te zeilen natuurlijk maar ook wel eens goed om onze motor eens goed uit te testen na ons vertrek uit de Rio. 

 

Heerlijke zeemijlen

Zoals ook de vorige keer op deze ankerplek draaide de wind ook deze nacht weer naar het westen waardoor de golven zo de baai binnen waaien en je er uiteraard recht met de kop inligt.  Het schommelen valt wel mee want je ligt dus op de golven (je gaat niet van links naar rechts) maar je krijgt een oorverdovend lawaai van al die waterhoeveelheid die langs onze boeg raast. En wij liggen in de voorpunt te slapen dus je kan al raden dat er van dat slapen niet echt veel in huis is gekomen. Maar zoals we altijd zeggen we moeten de volgende dag niet naar ons werk. Alhoewel er staan 112 mijl te wachten richting Utila. Een richting waarvan wordt gezegd dat je in de meeste gevallen of de wind tegen hebt of geen wind zodat je de hele tocht moet motoren. Wij zijn daar deze keer nog minder scheutig op omdat we toch nog een beetje angstig zijn voor wat betreft de prestatie van onze motor.  Maar we geloven toch maar in het weerbericht wat voornamelijk west en zuidwestenwind voorspelt, hoewel niet zo heel veel wind. We gaan tegen grote golven de baai uit maar kunnen gelukkig vrij snel richting het westen sturen. En zie daar is de wind en toch wat meer dan voorspeld.  De zeilen kunnen uit en geloof het of niet maar we hebben de hele verdere dag en nacht kunnen zeilen. We zijn zelfs zo snel gegaan dat we al om half twee ’s nachts bij de ingang van de baai van Utila zijn. Omdat we daar al eens eerder zijn geweest en de ingang niet erg moeilijk  is, besluiten we onderweg al om zeker onze snelheid niet naar beneden te halen (we willen van de wind profiteren zolang die er is èn vanuit de goeie richting) en in het donker de baai binnen te varen.

Van zodra we ver genoeg binnen zijn, gooien we ons anker. Gelukkig liggen we van de eerste keer goed vast. We ruimen nog wat op en zetten ons nog eventjes in de kuip. Het is een mooie heldere nacht en we hebben het er nog even over wat een mooie zeiltocht we hebben zo na een lang seizoen in een jachthaven zonder echt te bewegen.

Het nieuwe zeilseizoen is wat dat betreft in ieder geval goed begonnen !

 

Uitklaren en over de zandbank

Nieuwe ronde,  nieuwe kansen. We vertrekken rond 8 uur bij het benzinestation van RAM Marine, passeren Monkey Bay Marina, waar we nog even radiocontact hebben met Wind Song die meldt dat ze nog een uurtje tijd nodig hebben voor ze klaar zijn en we mekaar bij Livingston zullen zien. 

Het wordt een rustig motortochtje over de rivier. Uiteraard checkt Hans elk half uur de motorruimte maar alles blijft droog en er zijn verder geen echte rare dingen te horen, te ruiken of te zien.

Wanneer we net geankerd zijn in Livingston komt Raul ons al gelijk een deel van het papierwerk brengen en onze paspoorten ophalen. Een half uur  later is alles gepiept en we hebben we de rest van de namiddag om nog wat te lummelen. Hector, onze visserman die ons over de drempel zal trekken, heeft zich ook al laten zien en zal ons rond kwart over vier ‘ophalen’ zodat we tegen dat het hoogste water over de drempel stroomt op de juiste plek zijn.

Alles verloopt weer zeer professioneel, 1 mannetje bij ons aan boord, de val van de mast om ons, indien nodig ook nog wat schuin te kunnen trekken, en 2 man aan boord bij Hector. 

Hector stuurt zijn schuit behendig door het diepste water en bij de drempel moet hij ons een beetje schuin trekken. We denken  dat het eigenlijk niet nodig was want we zagen nog een halve meter water onder de kiel op onze dieptemeter maar ja hij wou natuurlijk geen risico nemen en het ziet er natuurlijk ook wat spectaculaireder uit.

Van zodra we weer in diep water zijn, brengt hij onze val netjes terug en maakt hij ons los. De compagnon kan terug aan boord van de Wally samen met een plastiek zakje met hun centen en drie cervezas muy fria. 

Daarna is het nog anderhalf uur op de motor tot bij Cabo Tres Puntas waar we ankeren bij donker, alhoewel de maan staat bijna vol aan de hemel dus het licht gaan niet helemaal uit vannacht.

We zijn weer op open water !

 

Vertrek uit Monkey Bay richting Livingston

En dan plots is het zover. Zes en een halve maand was dit hier de Baros en onze thuis en nu gaan de touwen definitief los en gaan we de Rio Dulce weer verlaten om aan een nieuw zeilseizoen te beginnen.  De laatste twee weken na onze terugkeer uit Flores zijn we hard aan het werk geweest om alle laatste zaken in orde te brengen.  Je vraagt je misschien af of we dan niet een aantal zaken eerder hadden kunnen doen maar dat is niet altijd zo. Je hebt je boot ingericht als een huis wat gewoon rustig in de marina ligt en plots moet alles dan weer zijn plek en zijn functie krijgen wat het heeft als het een varend en al dan niet overhellend huis wordt. We moeten ook zien dat we weer alles volgooien met diesel, onze tank en onze vijf reserve jerrycans,  en ook de benzinevoorraad weer op peil brengen zodat onze dinghy kan blijven varen.  De spullen die we nog in Amerika hadden besteld voor onze vakantie zijn aangekomen en kunnen ook hun plek krijgen. Een gedeelte heeft te maken met de installatie die we achteraan hebben gemaakt om op ankerplaatsen voortaan onze dinghy daar op te hangen en niet meer langs de zijkant. En de ‘kraan’ die we hebben laten lassen om de buitenboordmotor vanaf de dinghy op de boot te kunnen plaatsen voor als we gaan zeilen.  Onze gezamenlijke spierkracht was nog voldoende om onze vorige buitenboordmotor van 8 PK vanaf de dinghy op de boot te tillen maar nu met onze nieuwe 15 PK (gewicht 50kg) hebben we het ons wat gemakkelijker gemaakt. In het pakket zit ook nog een nieuwe radarreflector dus Hans moet tussendoor ook nog eens langs de mast naar boven om deze aan de zijverstaging te bevestigen.  We laten ook nog de hele romp in de was zetten en het dek wordt eens extra goed geschuurd en de dag voor ons vertrek wordt de onderkant van de dinghy nog eens goed onder handen genomen. Allemaal perfekt uitgevoerd door Efrain die we graag nog een extra centje laten verdienen, altijd handig zo tegen het einde van het jaar en met de feestdagen op komst. 

Verder is het dan ook tijd om een aantal mensen gedag te zeggen. We zijn heel erg gehecht geraakt aan het gezin van Efrain en Yanira, het conciërgekoppel van Monkey Bay,  en hun drie kinderen Abi (8 j.), Bertilda (7 j.) en Thomàs (5 j.). De kinderen kwamen vaak bij ons aan boord om wat te drinken of wat te snoepen of gewoon weer eens rond te kijken, iets wat voor hun een groot avontuur is. Zelf werd ik uitgenodigd op de graduation van Bertilda die van de laagbouw naar de hoogbouw  gaat (of zoiets) in de lagere school. Een festiviteit op school waar ik zowat de eregast was. We namen ze ook regelmatig mee naar Fronteras om een ijsje te gaan eten en daarna naar de speeltuin te gaan en steeds kochten we ook samen met hen wat kleinigheden die ze leuk vonden. Dus de laatste week stond er ook nog zo’n namiddagje te wachten.  Dit soort contacten zullen we erg missen maar misschien komen we over een paar jaar nog wel eens terug om te zien hoe ze opgegroeid zijn, wie weet.

Uiteraard bezoeken we ook nog onze favoriete bars/restaurants, Casa Perico en Sun Dog, waar we een aantal memorabele avonden hebben gepasseerd. In Casa Perico logeerden we ook nog eens 20 nachten toen binnen op de boot de lakwerken aan de gang waren. 

Verder zijn er dan nog een aantal bevriende zeilers, zij die hier nog langer blijven en zij die een andere kant opgaan. 

De laatste week zijn Walter en Mary Lou van de Windsong ook nog verkast naar de Monkey Bay Marina om daar wat makkelijker de laatste voorbereidingen aan hun boot te maken. Het plan is dat we samen een tijdje opvaren met mekaar. Maar zoals dat altijd gaat met plannen die je maakt … ze hebben met het naar hier varen vanaf de ankerplek ontdekt dat hun stuurautomaat het niet meer doet . Ze willen die uiteraard eerst laten repareren voor ze hier vertrekken. Jammer maar wij blijven bij ons oorspronkelijke plan om te vertrekken maar we gaan mekaar zeker nog wel ergens treffen onderweg want we gaan immers dezelfde kant op.

Een minpuntje in heel dit gebeuren is wel het weer van de laatste tijd. Het is zowat twee weken echt super miezerig regenweer, iets wat we hier niet gewend zijn maar niet echt abnormaal is voor de tijd van het jaar. Het is zelfs fris, zo eventjes maar 18 à 20 graden ’s morgens en ’s avonds, voor de eerste keer in jaren trek ik nog eens een t-shirt met mouwen aan (korte dan wel te verstaan!). We zijn met regenweer de Rio opgevaren en zullen zo te verwachten met hetzelfde weer vertrekken. Maar dat zijn ook de tropen.

Rond 8 uur gaan de touwen dan los en wuiven al degene die wij voorlopig daar achter laten ons uit. Het is een rustig motortochtje van zo’n 20 mijl richting Livingston. De agent, Raùl, die ons moet uitklaren en onze zarpe zal verzorgen is telefonisch op de hoogte gebracht dat we eraan komen zodat hij onze paperassen alvast wat kan voorbereiden. Maar dan . na ongeveer 45 minuten op de motor checken we zoals steeds even de bilgen en het motorruim en ziet Hans water uit de overloop van de radiator komen en staat er al redelijk wat water wat er al eerder is uitgelopen. Even wat gevloek maar dan snel overleggen we om uiteraard geen risico’s te nemen en gelijk terug te draaien richting RAM Marine, de bootwerf. Ik bel Chilo de mechanieker en werfleider daar en hij zegt dat we aan het ponton bij het benzinestation kunnen gaan liggen en dat hij er dan gelijk aankomt om te checken wat er precies aan de hand is. Zo gezegd, zo gedaan en rond half tien zijn we op onze plek en kan zijn inspectie beginnen. In eerste instantie denkt hij dat het een lek is in de warmtewisselaar en dat zou helaas betekenen dat we een nieuwe moeten bestellen, levertijd ongeveer een week, kosten 1300 dollar èn dat we dan zeker het hoge water van begin december zullen missen en pas weer ergens eind december de rivier kunnen verlaten. We zijn er natuurlijk in eerste instantie niet goed van maar al snel bedenken we dat het beter is dat we het hier voor hebben dan wanneer we of op volle zee zijn of ergens belanden waar we geen mechaniekers vinden of heel moeilijk wat kunnen bestellen.  

Ondertussen heeft Chilo nog wat verder gekeken, het ding schoongemaakt en bij een specialist onder druk laten zetten en zo zij ze er achter gekomen dat er geen lek is maar dat het waarschijnlijk de rubber dichtingen zijn die misschien wat versleten zijn en daardoor wat losgekomen zijn en dus zo water doorlaten.  Hij installeert het ding opnieuw samen met Hans,  testen eea terwijl we nog aan het ponton liggen en daarna maken we nog een proefvaart van ongeveer 1 uur waarna we samen besluiten dat het inderdaad de dichtingen waren en dat het euvel gelukkig snel en zonder al te veel kosten is opgelost ! 

Omdat het toch al te laat is om nog voor het donker in Livingston te geraken, krijgen we toestemming om gratis 1 nachtje aan de steiger van het benzinestation te blijven liggen en de volgende ochtend te vertrekken. We krijgen daar ook nog een belletje van de Wind Song die ons laat weten dat het probleem met hun stuurautomaat (voorlopig) is opgelost en dat ze ook klaar zijn om te vertrekken. Zo kunnen we toch nog samen weg. Eind goed, al goed !

 

2018  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers