Drie maal is scheepsrecht

't Is dus de derde keer dat we in Cienfuegos, Cuba aankomen en dat heeft zo zijn voordelen. Je weet gelijk hoe alles werkt, je kent wat mensen en sterker nog zij lijken zich ons nog goed te herinneren. En dat is hier in Marina Marlin echt een goeie zaak. We willen namelijk graag een plekje bemachtigen in de marina tegen de tijd dat Magda en Eddy gaan arriveren. We willen nl. Cuba in en dan moet onze Baros ook veilig achter kunnen blijven. Je kan hier niet reserveren en je hangt dus af van andere mensen die weg gaan uit hun plek of een goed contact met de coördinator Ramiro. En als die dan Ah Mi Amor del Baros zegt als ik voet aan wal zet en me uitbundig twee keer kust, dan moet dat goedkomen. En inderdaad, we krijgen gelijk een tijdelijke plek en na een dag of tien kunnen we de plek innemen van een vaste ligger die voor een aantal maanden weg gaat en kunnen we dus zonder problemen zolang in de marina blijven als we willen. Onze bezoekers mogen dus gerust zijn, ze kunnen hun reis naar Cuba nu echt in detail beginnen plannen. Het kost natuurlijk wel een paar centen extra zeker nu we al een maand van tevoren al marinageld moeten betalen,  maar een gerust gemoed is ook wel wat waard. Ons Magda kan nu op haar twee oren slapen en moet pas zenuwachtig worden tegen dat ze gaat vertrekken.

Ondertussen zijn we hier dus al bijna een volle maand en het is weerom een prettig weerzien met Cienfuegos en al onze bekenden hier. 't Is ongelofelijk hoe iedereen je weer herkent en blij is dat je weer eens langs komt fietsen.  We ondervinden wel dat er veel meer zeilboten liggen op de ankerplek en dat er in de stad veel meer toeristen rondlopen. Het wemelt hier ondertussen ook van de Amerikaanse zeilers iets wat de vorige twee keren nog quasi onbestaande was. Eén goeie raad denken wij : als je het authentieke Cuba nog wil meemaken moet je toch niet te lang meer wachten.

Pompen of verzuipen

We zijn veilig in Cienfuegos, Cuba beland maar we hebben het geweten. Eerst krijgen we geen oostenwind maar noordoostenwind, dan blaast het 28-30 knopen ipv 20 knopen en is de zee een soort van hutsepot met golven die constant over onze boot heen kletsen. Zoveel water hebben we al heel lang niet meer over dek, de buiskap en de bimini gekregen. We kunnen ook onze uitgezette routelijn niet houden omdat de wind veel scherper binnenkomt wat uiteindelijk resulteert in een afwijking van 30 mijl. Uiteindelijk maken we dit het laatste stuk weer goed omdat de wind uiteindelijk toch naar de beloofde richting is gedraaid. Zijn er dan nog positieve zaken te melden ? Toch wel. We gaan als een speer en de totale afstand is maar 184 mijl.

Om het allemaal nog plezanter te maken staat er na een uurtje of vier varen serieus wat water in de bilgen en het smaakt zout. Geen idee waar dit vandaan komt, in ieder geval niet vanaf de schroef of ergens anders aan de achterkant, het heeft ook niets met de motor of zo te maken, dat is al wel een hele opluchting. De verschillende compartimenten zijn met mekaar verbonden dus het eerste wat we doen is ze van mekaar afsluiten zodat we kunnen uitsluiten waar het niet vandaan komt. Daarna is het zaak het reeds verzamelde water te lozen en te blijven pompen zolang er water blijft binnenkomen. Eerst denkt Hans dat het van het log komt en gaat met de kit aan de gang maar desalniettemin blijft er water binnenlopen. We nemen contact via de VHF met de Wind Song en die geeft aan dat ze ons via de AIS in de gaten zullen houden. In eerste instantie ziet het er nog altijd barslecht uit. Het water blijft in 1 compartiment binnenlopen maar het is niet te zien vanwaar het komt. Even later zien we wel dat als er een moment is dat er minder water over de boeg komt door de hoge golven en de harde wind, er ook minder water in de bilges terecht komt. Interessante observatie ware het niet dat het blijft stormen en het water blijft komen. Ik zit constant met de slang van de pomp op mijn knieën bij het verdoemde compartiment in de voorpunt terwijl Hans de boel buiten in de gaten houdt. Mijn maag is blijkbaar toch iets beter bestand voor het binnenwerk. We contacteren Wind Song die ook overal water ziet binnensijpelen (dat schept weer een band 

) en ook ondervindt dat het minder is wanneer er minder water over komt al is dat nog niet al te regelmatig het geval. In de late namiddag van de eerste dag (we zijn de vorige avond om 21 u vertrokken) draait de wind naar het gunstigere oosten en neemt ook wat af. Het wordt dan ook snel rustiger met golven en dat geeft ons de kans om alles eens goed uit te drogen. Voor zover we op dat moment kunnen zien moet het ergens uit de ankerbak komen. Nadien zal blijken dat het reserveanker niet zo goed ligt als ons vaste anker waardoor de ankerbak ietsje verder openstaat en waarschijnlijk zoveel water binnenkrijgt dat die het niet meer tijdig kwijt kan. En water zoekt dan een weg en komt uiteindelijk binnen terecht. Weer een reden om dat anker zo vlug mogelijk telaten herstellen. Achteraf als je dit allemaal zo eens opschrijft dan lijkt het allemaal nogal logisch en verklaarbaar maar ik moet toch toegeven dat als er zoveel (zout!) water in je boot staat terwijl je midden op de Caraïbische Zee zit, er toch fijnere omstandigheden zijn om een oversteekje te maken tussen twee bestemmingen.

Enfin, eind goed al goed. Cuba Libre !

Het zekere voor het onzekere

Met de komst van Magda en Eddy in gedachten (2 maart Cuba), de koudfronten met die vervelende noordenwind die we zowat om de week over onze kop krijgen en de Wind Song die het rollen hier serieus beu is en last but not least een weervenster dat er niet al te slecht uitziet, besluiten we om ons verblijf hier toch wat in te korten en alvast naar Cuba te verplaatsen. Voor ons is het eigenlijk ietsje te snel omdat we maar in totaal 60 dagen in Cuba mogen zijn en met deze data het dan betekent dat, eens ons bezoek terug weg is, we nog maar 8 dagen over hebben op ons visum. En dan moet je ècht weg hè, weer of geen weer.

Het weerbericht geeft oostenwind van max. 20 knopen en een golfhoogte van 1,90 meter. Uit ervaring weten we dat het vaak dik 5 knopen harder waait dus we maken ons op voor een heftig tochtje. Het heen en weer gegooid worden zijn we in ieder geval al gewend !

Heen en weer, Heen en weer

Lang hebben we niet genoten van onze favoriete mooring hier. De vorige twee keer hebben we hier heerlijk gelegen in alle rust zonder al te veel wind. Deze keer hebben de weer(wind)goden iets anders bedacht. Er komt nog maar eens dit seizoen een koudfront naar beneden gedonderd vanaf de oostkust van de Verenigde Staten en die brengt serieuze noordwesten- en noordenwind met zich mee. Gevolg is dat het eerst wat begint te rollen aan de moorings en dat het wanneer het echt hard begint te blazen zowat onhoudbaar c.q. onleefbaar wordt. De eerste dag na onze aankomst verhuizen we al naar een mooring die in iets dieper  water ligt en vanop afstand wat rustiger lijkt te liggen. Ik zeg inderdaad lijkt want nog een dag later zijn we aan de kant en zien onze Baros dusdanig heen en weer rollen dat we besluiten om de zuidkant van het eiland op te zoeken. Ook de Wind Song ziet het niet meer zitten, zij rollen nog erger dan wij lijkt het wel (en dat lijkt het dan niet alleen, dat is ook zo) en gaat ook verhuizen.  Zelfs de cruiseschepen worden naar Spotts Bay gedirigeerd vanwege het woelige water in Georgetown. We houden tijdens deze manoeuvers steeds contact met de Port Security omdat zij alle bewegingen in en rond Georgetown in de gaten moeten houden. Er worden geen speciale opmerkingen gegeven op het moment dat we ons verplaatsen dus we stomen op de motor anderhalf uurtje naar een rustigere ankerplek (hopen we dan toch). Wanneer we daar aankomen, zien we twee oranje moorings liggen en ik vraag toestemming om er eentje van te gebruiken. We krijgen een positief antwoord maar bij het aanvaren van de eerste mooring zien we dat er geen touw aan ligt. Geen probleem dan pakken we toch die andere. Echter, twee Franse (!)  catamarans die ons achterna zijn gekomen, hebben dit ook in de gaten en waarschijnlijk ook gehoord en eentje begint vol gas te geven en stevent op 'onze' tweede oranje mooring af. En ja hoor, wij komend tweedes  in het rijtje. Merde ! Dan maar ankeren zeker. Het ligt daar vol koraalrotsen maar gelukkig is het water super helder dus we trachten in ieder geval ons anker te gooien op een zo groot mogelijke zandplek zodat we ook nog wat naar achter kunnen trekken indien nodig. We liggen net vast wanneer we worden opgeroepen door de Harbour Patrol (dat is de eerste keer dat we die gasten horen over de marifoon) die ons vriendelijk meldt dat het beter is om daar niet te ankeren maar dat we ook één van de twee witte mooringballen mogen pakken die een kwart mijl verderop liggen.Thank you very much Sir (maar dit hadden we eigenlijk graag iets eerder geweten).  We hadden die wel gezien maar vermits je in Georgetown enkel de oranje moorings mag gebruiken, de witte zijn privé of voor duikers, dachten we dat deze geen optie waren. OK, anker er dan maar weer uit en op naar de mooring. Helaas blijkt dit gemakkelijker gezet dan gedaan. Het anker heeft zich blijkbaar muurvast gegraven tussen twee koraalrotsen en we krijgen  er geen beweging in. Pfff 

dik zeven meter diep dat gaat met ons snorkeltje niet lukken. Hans ziet het anker wel heel goed liggen en geeft vanaf de boeg (voor we iemand met duikspullen moeten vinden)  de nodige aanwijzingen om de Baros eruit te manoeuvreren. Ik probeer vanaf het stuurwiel zo direkt mogelijk te reageren op zijn tekens en geroep maar voel ook dat het anker serieus vastzit en dat er redelijk wat dient te worden gekronkeld. Eerst denken we dat het niet gaat lukken maar plots gaat Hans zijn duim in de hoogte en voel ik inderdaad dat we terug in beweging komen. Wat een opluchting. Wanneer het anker bovenkomt, ziet Hans pas dat de ankershaft totaal is verbogen. Niet zo leuk maar we hebben uiteraard nog een reserveanker en in een Cubaanse smederij weten ze wel weg met de benodigde herstelling. Het had erger gekund denken we dan maar weer.

Gelukkig zijn na al dit gedoe de twee witte moorings nog vrij en liggen we dan ook weer snel goed op onze nieuwe plek. De Wind Song komt een uurtje na ons aantuffen en die kan dan weer netjes de tweede witte mooring inpikken.  Met het vooruitzicht op een rustige nacht en onder het genot van en frisse pint genieten we van een mooie zonsondergang.

We liggen in totaal 3 nachten  in Spotts Bay waarvan er twee super rustig verlopen maar tijdens de laatste nacht draait de wind al vanaf middernacht naar het noordoosten en liggen we daar weer serieus te rollen.  Bij het krieken van de volgende morgen daar maar weer terug naar Georgetown. Daar is het gelukkig weer heel wat rustiger dan de eerste dagen maar niet zoals we het van de vorige keren kennen. Daar gaat onze goeie publiciteit voor deze praktische tussenstop richting Cuba 

 

2018  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers