Tevreden zeilers

Twee dagen geleden vertrokken, 230 mijl noordelijker en enkel het laatste stuk van zo'n 30 mijl moeten motoren vanwege geen wind. We mogen niet klagen. Als er dan toch op de motor moet worden gevaren, dan liever bij weinig tot geen wind en een zo goed als vlakke zee. De 200 mijl die we gezeild hebben zijn aangenaam en zonder technische complicaties verlopen. We komen bij het eerste daglicht aan in Georgetown en het eerste wat ons opvalt is dat er nog geen cruiseschepen liggen en we zien er ook nog geen op komst op onze AIS. In eerste instantie vreemd maar dan herinneren we ons van vorige keren dat deze er in het weekend vaak niet zijn. Afwachten wat dit betekent voor het inklaren bij immigratie en douane. Normaal gesproken is dat hier gratis, we horen het wel. We melden ons weer keurig aan bij de Port Security die ons vraagt even te wachten aan 1 van de moorings zodat ze de officials kunnen informeren. Even later krijgen we bericht via de VHF dat we ons kunnen aanmelden bij de inklaringssteiger. Zoals steeds zijn ze hier vriendelijk en super beleefd, de Britse invloed is hier nog duidelijk te ervaren. Papieren invullen bij de twee dames in het kantoor, nog een beetje small talk en gratis en voor niks zijn we weer officieel en kunnen we een ook weer gratis en voor niks een mooring uitpikken. Onze favoriete plek is nog vrij, dicht bij de Burger King, niet vanwege de fast food maar de gratis wifi !

In the middle of nowhere

4 dagen liggen we hier samen met de Wind Song achter het rif te kabbelen. We zien altijd wel wat vissersboten in de buurt en af en toe ook wat kleinere bootjes die vlakbij het rif wat komen rondscharrelen maar veel leven is er niet te bespeuren. Ook onder water valt het ons een heel klein beetje tegen. We zijn twee dagen wat gaan snorkelen samen met Mary Lou (Walter die blijft liever droog en aan boord) en we moeten toegeven dat we het toch een beetje drukker hadden verwacht. Er zijn enorm veel koraaltuinen maar het aantal vissen wat we zien is minder dan je zou verwachten. Er zwemmen anders wel genoeg joekels van barracuda's rond dus eten zou er genoeg moeten zijn. Moet wel zeggen dat  de eerste keer vanuit de dinghy in het water vallen zo midden op zee toch wel een beetje spooky is. Je weet immers niet wat er allemaal op de loer ligt. Die Jossen moeten ook eten hè!

Uiteraard houden  we elke dag nauwgezet de weerberichten in de gaten. Het zou immers mooi zijn als we onze goeie zeiltochten ook op dit traject kunnen verder zetten.  Uiteindelijk nemen we de beslissing om te vertrekken met een weervenster wat ons voor het overgrote deel zou moeten laten zeilen. Enkel de laatste 40-tal mijlen wordt er heel weinig wind gegeven. We zullen zien

Wie had dat gedacht ?

Zeilen naar het oosten in de Caraïben, dat is bonken tegen wind en golven 

Ik hoor het iedereen nog zeggen en wij lachen weer eens 30 uur in ons vuistje. Dertig uur van Guanaja naar Cayos Cajones, 162 mijl, waarvan we 28 zeilen en 2 uurtjes op de motor varen. Een mooi, rustig tochtje met het een dik uur het gezelschap van een grote school dolfijnen. Dat blijft toch wel een indrukwekkend decor ook na al die zeiljaren hier.

Helaas blijft het gras wat we al eerder zagen ons met de nodige regelmaat vergezellen zodat het aas aan onze vislijn veelvuldig moet worden binnengehaald jammer genoeg zonder vis eraan. Na een tijdje laten we de lijn gewoon niet meer uit, de betere tijd zal nog wel komen zeker.

De plek waar we naartoe gaan is ook wel redelijk speciaal. Zo een 75 mijl uit de kust van Honduras liggen enkele 'eilandjes', eigenlijk meer wat zandbanken met hier en daar een palmboom, verscholen achter een uitgestrekt rif.  Dat wordt onze ankerplek om te wachten op het volgende goeie weerbericht.

Een dikke tien mijl voor het waypoint waar we gepland hebben te ankeren, komen we achter het rif terecht en zijn de golven verdwenen. Het water is hier zo'n 10 à 15 meter diep en super helder. Op de geplande positie sturen we recht op het rif af en gooien ons anker op een diepte van ongeveer 6 meter.

We proosten met ons goed aangekomen biertje op een geweldige trip, naar het oosten in de Carieb !

Blitsbezoek

De tweede keer dat we dit eiland bezoeken en dit keer is het een blitsbezoek geworden van 2 dagen. Er biedt zich nl. weer snel een goei weervenster aan om nog verder naar het oosten te geraken zonder al te veel te moeten motoren. En omdat we zeilers zijn, laten we dat uiteraard niet aan onze neus voorbij gaan.

Er staan ons dus een aantal praktische zaken te doen waaronder het uitklaren en nog wat provisioneren. We gaan immers een stop maken achter een groot rif een 75 mijl uit de kust van Honduras waar uiteraard geen winkels, cafés of restaurants zijn. We weten nog niet hoe lang we daar zullen moeten wachten dus we kunnen maar beter nog wat verse spullen inslaan. We willen ook graag eens eten bij de Manatee, de bar/restaurant van de Duitse Klaus en Annette, en de wandeling maken naar het dorp op het hoofdeiland. Een druk programma met een strakke planning.

Red Harlekin ligt hier al een paar dagen en Wind Song is met ons meegevaren en beiden zijn hier nog niet geweest dus die zijn ook graag van de partij. De eerste avond is al erg gezellig bij de Manatee en de volgende dag gaan we samen op de wandel. Het pad ligt er niet erg droog bij gezien de regen van de laatste weken en het wordt een serieus geploeter. Even wordt er nog gedacht om terug te keren maar we zetten toch door en iedereen is ervan overtuigd dat het de moeite waard was. Missie geslaagd dus.

De volgende dag, dat is dan al de dag voor ons vertrek, gaan we gezamenlijk met de lancha naar Banaca. We maken eerst al het papierwerk in orde, we doen de nodige boodschappen, Hans brengt nog een bezoek aan de kapper (weet die nog te vinden van vorige keer) en dan lunchen we nog samen voor we weer aan boord gaan. De drie boten vertrekken allemaal de volgende dag maar Red Harlekin gaat door richting Providencia en vervolgens Panama. Er is dus weer een moment aangebroken dat we gedag moeten zeggen tegen 2 mensen die drie kwart jaar geleden nog vreemden voor ons waren en nu goeie vrienden zijn geworden. We hebben met Erwin en Yrmina echt hele leuke tijden beleefd in Guatemala en hebben heel wat interessante gesprekken gevoerd. Altijd jammer dat de zeewegen moeten scheiden maar blij dat we weer op een mooie ontmoeting kunnen terugkijken. Nu rest ons nog de digitale snelweg om kontakt te houden want zij zijn gepland om door het Panamakanaal te gaan. Maar zeg nooit, nooit want de (zeil)wereld is kleiner dan je denkt.

2018  SyBaros - Volg onze wereldreis op de voet   Website & Hosting by DHComputing - Templates by Globbers